เสิ่นว่านจวินยืนอยู่บนเวที มองภาพเหตุการณ์เบื้องล่างแล้วอดทอดถอนใจไม่ได้
เขาทำงานในวงการนี้มาหลายสิบปี แต่ไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน
การประมูลครั้งหนึ่งทำราคาสูงถึงล้านล้าน ทำให้มหาเศรษฐีระดับท็อปทั่วโลกพร้อมใจกันวิตกกังวล และยังสร้างราคาประมูลในตำนานที่คู่ควรแก่การจารึกลงในประวัติศาสตร์
เสิ่นว่านจวินมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินลงจากเวทีประมูลไปหลังงานเพื่อพบหวังจิ่งสิง
เขาบอกหวังจิ่งสิงว่า “จิ่งสิง ไปจัดการหน่อย เก็บกวาดห้องชุดรับรองแขกวีไอพีสองสามห้องบนชั้นบนสุดของหอประมูล เตรียมไว้ให้แขกคนสำคัญพัก”
“อีกอย่าง เพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย ตั้งแต่นี้ไป หากไม่ได้รับอนุญาตจากผม ห้ามใครเข้ามาในหอประมูลตามอำเภอใจ”
หวังจิ่งสิงพยักหน้า “ท่านประธานเสิ่นวางใจได้ ผมจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว หน่วยเฉพาะกิจจะเข้าเวรตลอด 24 ชั่วโมง รับรองว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด”
เสิ่นว่านจวินตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วยิ้มอย่างพอใจ “เหนื่อยหน่อยนะ”
“ไม่เหนื่อยครับ” หวังจิ่งสิงส่ายหน้า
จากนั้นก็เอ่ยอย่างทอดถอนใจเล็กน้อย “ท่านประธานเสิ่น พูดตามตรงจนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่อยากเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เลย หนึ่งล้านล้านเชียวนะ…ทั้งชีวิตผมยังไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน”
พอได้ยินเช่นนั้น เสิ่นว่านจวินก็หัวเราะเสียงดัง “อย่าว่าแต่นายเลย ฉันเองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน แต่นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”