สิ่งสำคัญคือจะพายาเหล่านั้นกลับไปอย่างปลอดภัยได้อย่างไร
คนที่อยู่ที่นี่วันนี้ ใครบ้างไม่ใช่คนฉลาดหลักแหลม?
คนที่ประมูลยาไม่ได้ จะยืนมองพวกเขาพายาต่ออายุขัยกับยาคงโฉมจากไปเฉย ๆ จริงหรือ?
ถึงขั้นลงมือแย่งชิงกันซึ่งหน้าอาจยังไม่ถึงขั้นนั้น เพราะคนที่อยู่ในงานล้วนเป็นบุคคลมีหน้ามีตา ไม่มีใครอยากฉีกหน้ากันต่อหน้าผู้คน
แต่ถ้าลอบลงมือกันล่ะ? อยู่บนแผ่นดินประเทศมังกรอาจไม่ต้องกลัว ทว่าพอกลับถึงประเทศของตัวเองล่ะ?
จะมีใครจ้างมือสังหารหรือทหารรับจ้างไปซุ่มโจมตีบนเส้นทางที่พวกเขาต้องผ่านหรือไม่?
ต่อให้ไม่มี พอกลับถึงถิ่นของตัวเองแล้ว เหล่าขุมอำนาจที่ไม่ได้ยาไปจะร่วมมือกันกดดัน บีบให้พวกเขาส่งมอบยาหรือเปล่า?
แค่ปัญหาเหล่านี้ข้อใดข้อหนึ่งก็ทำให้พวกเขาปวดหัวแทบแย่แล้ว
ซัลมาน กษัตริย์แห่งอาณาจักรน้ำมัน เป็นคนแรกที่ได้สติ เขาหันไปมองเจ้าชายข้างกาย ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “รีบโทรกลับประเทศ เรียกองครักษ์หลวงมาสักกอง ให้คุ้มกันพวกเรากลับไป”
เจ้าชายชะงักไปกับคำพูดนั้น “เสด็จพ่อ พวกเรามีบอดี้การ์ดของตัวเองอยู่แล้ว...”
“ยังไม่พอ”
กษัตริย์ซัลมานพูดขัด “คิดว่ามีแค่พวกเราหรือที่จับตายาพวกนี้? คนที่ประมูลไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้กำลังคิดแผนอะไรอยู่บ้าง เรียกคนมาเพิ่ม เตรียมพร้อมไว้ย่อมดีกว่า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าชายพยักหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินไปโทรศัพท์ที่ด้านข้างทันที
ส่วนวิลเลียม ร็อกกี้เฟลเลอร์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็กำลังหารืออะไรบางอย่างกับที่ปรึกษาตระกูลด้วยเสียงเบาเช่นกัน