“ดื่มน้ำหน่อยเถอะ...” ซูหว่านฉิงรับแก้วน้ำมา แต่ไม่ได้ดื่ม เพียงถือเอาไว้เช่นนั้น
“พ่อรู้ว่าลูกกำลังคิดอะไรอยู่ ลูกกำลังคิดว่าเขายังเป็นกู้เฉินซินคนเดิมที่ลูกรู้จักหรือเปล่า ใช่ไหม?”
สีหน้าของเขาซีดเผือดเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับผู้คนที่อยู่บนลานกว้างแล้ว ยังนับว่าสงบกว่ามาก
“พ่อคะ พ่อว่า...เฉินซินเขา...”
ซูเหวินหยวนได้ยินเช่นนั้น สายตาก็ทอดมองโต๊ะชาอย่างเลื่อนลอย
“หว่านฉิง ชั่วชีวิตนี้พ่อเคยตัดสินใจผิดและทำเรื่องผิดพลาดมามาก...
พ่อเอาแต่เข้าสังคมจนดึกดื่น ไม่สนใจลูกกับแม่ของลูก บางครั้ง...แม้แต่ตอนที่แม่ของลูกเสียชีวิตในโรงพยาบาล พ่อก็ยังอยู่ในวงเลี้ยงรับรอง
แถม...เมื่อวานพ่อยังตบหน้าลูกไปอีกหนึ่งฉาด...”
หลังพูดจบ ซูเหวินหยวนก็หันมามองเธอ “แต่หว่านฉิง สิ่งที่พ่อภูมิใจที่สุดในชีวิต คือการมีลูกสาวอย่างลูก
เรื่องเมื่อวานพิสูจน์ได้พอดีว่า สายตาของลูกดีกว่าพ่อ แถมยังเฉียบคมกว่าพ่อเสียอีก”
พูดจบ ซูเหวินหยวนก็ถอนหายใจ ก่อนยกมือแตะไหล่ลูกสาวเบา ๆ
“พ่อคะ หนูแค่รู้ว่าเฉินซินถูกใส่ร้าย เลยอยากช่วยเขาเท่านั้น หนูเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าที่มาของเขาจะยิ่งใหญ่และน่ากลัวขนาดนี้...” เธอถูกซูเหวินหยวนชมเข้า จึงรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ใช่แค่ลูกที่คิดไม่ถึงหรอก ไม่มีใครคิดถึงทั้งนั้น โลกนี้ก็เหมือนกล่องสุ่ม ไม่มีทางรู้เลยว่าวินาทีถัดไปจะเป็นความสิ้นหวังหรือเรื่องน่ายินดี
หว่านฉิง กล่องสุ่มใบนี้ ลูกเดิมพันถูกแล้ว...”