หลังจากเห็นท่านเคาน์เตสวางป้ายหมายเลขลง เสิ่นว่านจวินก็เริ่มนับถอยหลัง “สองหมื่นสามพันล้านครั้งที่หนึ่ง...”
“สองหมื่นสามพันล้านครั้งที่สอง ยังมีใครจะสู้ราคาหรือไม่?”
“สองหมื่นสามพันล้านครั้งที่สาม!”
“ปัง...” เสิ่นว่านจวินเคาะค้อนปิดการประมูลอีกครั้ง
“ขอแสดงความยินดีกับคุณมิตซุยจากประเทศอาร์ ที่ประมูลยาคงโฉมเม็ดที่สามไปได้!”
……
ขณะนั้นเอง บนชั้นสามของหอประมูลเทียนสี่ ในห้องที่ดูไม่มีอะไรสะดุดตา ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าแผ่นกระจกทางเดียวบานใหญ่ เฝ้ามองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องล่างอย่างเงียบงัน
เขาสวมชุดจงซานสีเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา
เขาคือชายชราคนนั้นที่อยากแวะมาดู
ด้านหลังเขา เลขาหลี่ยืนอย่างนอบน้อม มือถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งซึ่งแสดงข้อมูลการประมูลแบบเรียลไทม์
“ท่านครับ ยาคงโฉมเม็ดที่สามปิดประมูลที่ราคา 23,000 ล้าน กลุ่มทุนมิตซุยเป็นผู้ชนะครับ” เลขาหลี่รายงานเสียงเบา
ชายชราไม่ได้หันกลับมา เพียงขานรับเบา ๆ ว่า “อืม”
สายตาของเขาจับจ้องชายหนุ่มที่นั่งอยู่แถวหน้าเบื้องล่างมาตลอด
กู้เฉินซิน
นับตั้งแต่กู้เฉินซินก้าวเข้าไปในห้องประมูล สายตาของชายชราก็ไม่เคยละไปจากเขา
ชายหนุ่มคนนี้อายุน้อยกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก แต่เมื่อมองดูแล้วกลับธรรมดาจนแทบไม่มีอะไรโดดเด่น
ทว่าความธรรมดาเช่นนี้กลับทำให้ชายชรารู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เขาอยู่ในแวดวงการเมืองมาครึ่งค่อนชีวิต พบผู้คนมานับไม่ถ้วน
ตั้งแต่ผู้นำทางการเมืองไปจนถึงเจ้าพ่อวงการธุรกิจ ตั้งแต่นายทหารกล้าแกร่งไปจนถึงยอดฝีมือในยุทธภพ ชั่วชีวิตนี้เขาผ่านการพบเจอผู้คนมามากมาย และมั่นใจว่าสายตาของตนเฉียบคมยิ่งนัก