“ถ้าอย่างนั้นก็วัดกันที่ความสามารถ” วิลเลียมกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“หนึ่งหมื่นล้าน”
ทันทีที่ตัวเลขนี้หลุดออกมา ทั้งห้องประมูลก็ฮือฮาขึ้นมา
แม้แต่วิลเลียมกับมอร์แกนคนเล็กยังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองผู้เสนอราคา ผู้ที่ยกป้ายคือกษัตริย์ซัลมานแห่งราชอาณาจักรน้ำมัน
ผู้ปกครองแห่งราชอาณาจักรน้ำมันผู้นี้ไม่เคยส่งเสียงเลยตั้งแต่เริ่มการประมูล กระทั่งตอนนี้จึงค่อย ๆ ยกป้ายประมูลขึ้น
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนเงินหนึ่งหมื่นล้านจะไม่มากมายอะไรสำหรับเขา
ความจริงแล้ว สำหรับเขาก็ไม่ได้นับว่ามากจริง ๆ
สีหน้าของวิลเลียมกับมอร์แกนคนเล็กเปลี่ยนไปพร้อมกัน แม้ทั้งคู่จะเป็นมหาเศรษฐีระดับแนวหน้า แต่หากพูดถึงเงินสดสำรอง พวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะสู้กษัตริย์ผู้ครอบครองแหล่งน้ำมันที่ใหญ่ที่สุดในโลกได้
“หนึ่งหมื่นห้าร้อยล้าน” วิลเลียมกัดฟันยกป้ายอีกครั้ง
“หนึ่งหมื่นหนึ่งพันล้าน” กษัตริย์ซัลมานไม่แม้แต่จะกะพริบตา
“หนึ่งหมื่นหนึ่งพันห้าร้อยล้าน” มอร์แกนคนเล็กเองก็ไม่ยอมแพ้
“หนึ่งหมื่นสองพันล้าน”
น้ำเสียงของกษัตริย์ซัลมานยังคงราบเรียบ เขายังมีอารมณ์หันไปพูดบางอย่างกับเจ้าชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยซ้ำ
วิลเลียมกับมอร์แกนคนเล็กสบตากัน ต่างเห็นความจนใจแวบหนึ่งในดวงตาของอีกฝ่าย
พวกเขารู้ดีว่า หากกษัตริย์ผู้นี้ตั้งใจจะคว้ายาคงโฉมให้ได้จริง ๆ พวกเขาก็อาจแย่งชิงมาไม่ได้
แต่จะให้ยอมแพ้ไปแบบนี้ ก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี
“หนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อยล้าน” วิลเลียมสูดหายใจลึก ก่อนเสนอราคาใหม่
คราวนี้กษัตริย์ซัลมานหันกลับมามองเขาในที่สุด