“คุณกู้ครับ” หวังจิ่งสิงถามอย่างระมัดระวัง “ยาสองชนิดที่คุณพูดถึง... พวกเราขอดูของจริงก่อนได้ไหมครับ?”
“ได้สิ” กู้เฉินซินพยักหน้า “หว่านฉิง เปิดให้เขาดูหน่อย”
ซูหว่านฉิงพยักหน้าอย่างระมัดระวัง ก่อนหยิบขวดหยกสีเขียวมรกตขึ้นมาแล้วเปิดจุกเบา ๆ
ชั่วพริบตาต่อมา กลิ่นหอมประหลาดก็ลอยออกมาจากขวด
หวังจิ่งสิงสูดกลิ่นเข้าไปโดยไม่รู้ตัว เพียงแค่นั้นก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทั้งตัว ความเหนื่อยล้าจากการทำงานล่วงเวลาและอดนอนทุกวันพลันหายไปในบัดดล
“นี่... นี่มัน...”
เขาเบิกตากว้าง มองซูหว่านฉิงเทยาเม็ดหนึ่งออกจากขวด
ยาเม็ดนั้นมีขนาดเท่าลูกลำไย สีเขียวมรกตทั่วทั้งเม็ด เพียงกลิ่นหอมประหลาดนี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าไม่ใช่ของธรรมดา
“ยาคงโฉม” กู้เฉินซินกล่าวเรียบ ๆ “กินหนึ่งเม็ดแล้วจะคงความเยาว์วัยไว้ตลอดกาล ไม่มีวันแก่ชรา แต่ต้องมีฟันครบปากก่อนนะ ไม่อย่างนั้นเคี้ยวไม่ไหว”
หวังจิ่งสิง “...”
เขาลูบฟันตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ยังดี ถึงจะอายุมากแล้ว แต่ฟันก็ยังใช้ได้อยู่
ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ฉันกลืนลงไปทั้งเม็ดเลยก็ได้
“แล้ว... แล้วยาต่ออายุขัยล่ะครับ?” เสียงของเขาสั่นเครือขึ้นมาในตอนนี้
ซูหว่านฉิงเก็บยากลับลงในขวดหยกสีเขียวมรกต แล้วหยิบขวดหยกสีขาวน้ำนมขึ้นมาเปิดเบา ๆ
กลิ่นหอมคล้ายกัน แต่ก็แตกต่างกันอยู่บ้าง หากกลิ่นของยาคงโฉมสดชื่นและละมุน กลิ่นของยาต่ออายุขัยก็เข้มข้นลุ่มลึก ราวกับผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน
เธอเทยาเม็ดสีขาวน้ำนมออกมาจากขวด
ยามีขนาดใกล้เคียงกับยาคงโฉม สีสันนวลเนียนเป็นประกาย