ซูหว่านฉิงได้ยินคำพูดของกู้เฉินซินก็ชะงักไป ก่อนตอบว่า “ฉัน... ฉันยังคิดไม่ออกค่ะ เลขาธิการอาวุโสบอกว่าเรื่องนี้มีผลกระทบใหญ่หลวง ฉันกลัวว่าจะจัดการได้ไม่ดี”
“มีฉันอยู่ ใครก็ไม่กล้ากำเริบ” กู้เฉินซินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “แต่เลขาธิการอาวุโสพูดถูก เราควรหาที่ที่ไว้ใจได้สักแห่ง ช่างเถอะ หาที่นี่แหละ ฉันก็ไม่อยากเดินทางไปไกล”
อย่างไรเสีย แค่มีเขาอยู่ด้วย จะจัดประมูลที่ไหนก็เหมือนกัน สำหรับเขาแล้ว โรงประมูลไหนก็ไม่ต่างกัน
พูดจบ กู้เฉินซินก็ใช้จิตหยั่งรู้กวาดสำรวจเมืองเทียนหนานรอบหนึ่ง
“ฉันจำได้ว่า... ในเมืองเทียนหนานมีโรงประมูลชื่อเทียนสี่ ภูมิหลังค่อนข้างสะอาด ความน่าเชื่อถือก็ไม่เลว”
เฉินหย่วนซานได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย “คุณกู้รู้จักโรงประมูลเทียนสี่ด้วยหรือครับ?”
“รู้มาบ้าง แต่ไม่มาก” กู้เฉินซินตอบ
ความจริงแล้ว เขาเพิ่งได้ข้อมูลนี้มาตอนใช้จิตหยั่งรู้กวาดสำรวจทั่วทั้งเมืองเมื่อครู่นี้เอง
“เทียนสี่เป็นโรงประมูลที่ติดสามอันดับแรกของประเทศจริง ๆ ครับ แม้สำนักงานใหญ่จะอยู่เมืองหลวง แต่ก็มีสาขาในเมืองเทียนหนานด้วย” เฉินหย่วนซานพยักหน้า “ถ้าพวกเขายอมรับงาน ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลว เพียงแต่...”
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “กฎของเทียนสี่เข้มงวดมาก ของทั่วไปพวกเขาอาจไม่เห็นค่า อีกอย่าง ขั้นตอนการประเมินก็ยุ่งยากมาก อาจต้องนัดหมายล่วงหน้าครับ”
“นัดหมายหรือ?” กู้เฉินซินได้ยินแล้วก็หัวเราะ “ไม่ต้องนัด เราไปกันเลย”
ในความคิดของเขา ไม่มีอะไรจะทรงพลังไปกว่าการลงมือทันที เขาแค่เคลื่อนย้ายในพริบตาไปถึงที่นั่น ถ้าอีกฝ่ายไม่ตกใจตายก็ถือว่าเขาแพ้