หวังจิ่งสิงยิ้มขื่น “ท่านประธานครับ เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ ท่านอาจไม่เชื่อ... เขาปรากฏตัวขึ้นในห้องทำงานของผมตรง ๆ เลยครับ”
“ปรากฏตัวขึ้นตรง ๆ? หมายความว่ายังไง?” เสิ่นว่านจวินฟังแล้วงุนงงไปหมด
“ก็... ตามความหมายตรงตัวเลยครับ เหมือนเคลื่อนย้ายพริบตาในนิยาย ใช่ครับ เคลื่อนย้ายพริบตา!”
เสิ่นว่านจวิน: “...”
เขาถามอย่างคนเริ่มสงสัยในชีวิตว่า “เคลื่อนย้ายพริบตา?”
“ใช่ครับท่านประธาน เขาปรากฏตัวขึ้นในห้องทำงานของผมจากความว่างเปล่า พร้อมกับอดีตเลขาธิการพรรคประจำเมืองเทียนหนาน เฉินหย่วนซาน ประมุขตระกูลซู ซูเหวินหยวน และคุณหนูซูหว่านฉิง รวมสี่คน จู่ ๆ ก็โผล่มาแบบนั้นเลยครับ”
“เฉินหย่วนซานอยู่ที่นั่นด้วยหรือ?” น้ำเสียงของเสิ่นว่านจวินเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
“ใช่ครับ ดูจากท่าทางแล้ว อดีตเลขาธิการเฉินคงตั้งใจไปขอโทษตระกูลซู จากนั้นคุณกู้จะมาที่นี่พอดี เลยพามาด้วยกันครับ”
เสิ่นว่านจวินเงียบไปครู่หนึ่ง “ยาเม็ดนั่น นายเห็นกับตาแล้วใช่ไหม?”
“เห็นแล้วครับ” น้ำเสียงของหวังจิ่งสิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะควบคุม “ท่านประธาน ผมเห็นกับตาตัวเอง ยาทั้งสองชนิดมีกลิ่นหอมพิเศษ ของแบบนี้ปลอมไม่ได้หรอกครับ
“อีกอย่าง คนอย่างคุณกู้เฉินซินไม่มีทางลดตัวมาหลอกพวกเรา เงินสำหรับเขาแล้วหาได้ง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมเสียเวลาเพื่อหลอกเราเลยครับท่านประธาน ถ้าการประมูลครั้งนี้ราบรื่น นี่จะเป็นการประมูลที่สำคัญที่สุดนับตั้งแต่หอประมูลเทียนสี่ก่อตั้งมา ไม่มีครั้งไหนเทียบได้เลยครับ”