เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
แต่เขาก็นิ่งไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว
เสิ่นว่านจวินตอบว่า “แน่นอน เพราะเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่ความแค้นส่วนตัว”
“คุณซู ลองคิดดูสิ พอถึงตอนนั้นผู้มีอำนาจและอิทธิพลจากทั่วทุกมุมโลกจะมารวมตัวกันที่นี่ นี่เกี่ยวข้องกับหน้าตาของประเทศมังกร พวกเขาไม่กล้าไม่มาแน่”
“ถึงพวกเราจะไม่ต้องกังวลอะไร พอข่าวการประมูลแพร่ออกไป เบื้องบนก็จะสั่งการให้เตรียมรับมือทันที”
“หรือไม่ก็ให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดูแลการตรวจตราและตรวจสอบบริเวณด้านนอก ส่วนด้านในให้คุณกู้จัดการก็พอ”
ซูหว่านฉิงได้ยินแล้วครุ่นคิด “เรื่องนี้ฉันคุยกับเฉินซินได้ค่ะ แต่ฉันว่าแค่มีเขาอยู่ ก็คงไม่เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตหรอก”
เสิ่นว่านจวินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเจื่อน “คุณซู ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อใจคุณกู้นะครับ
“แค่...ลองคิดดูสิครับ คนที่จะมาถึงตอนนั้นมีใครบ้างที่ไม่กุมอำนาจไว้ในมือ หรือร่ำรวยจนเทียบเท่าประเทศได้? ถ้าเกิดมีใครหน้ามืดตามัว คิดก่อเรื่องในงานประมูลขึ้นมา...”
“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้ก่อเรื่องไปสิคะ” พอได้ยินเช่นนี้ ซูหว่านฉิงกลับไม่กลัวเรื่องนี้ที่สุด “มีเฉินซินอยู่ ยังไงคนที่ซวยตอนท้ายก็ต้องเป็นพวกเขา”
เสิ่นว่านจวิน “...”
เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับรู้สึกว่าคำพูดของซูหว่านฉิงก็ฟังไม่ผิดนัก
มีเหตุผลเสียจนเขาโต้แย้งไม่ออกเลย
ด้วยพลังที่ทำลายฟ้าดินของกู้เฉินซิน หากมีใครกล้าก่อเรื่องและชิงยาระหว่างการประมูล ก็คงรนหาที่ตายชัด ๆ