เขาพลันดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง วิลเลียมเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยพยุง
“กู้เฉินซิน... ชายชาวตะวันออกคนนั้น...” น้ำเสียงของเฒ่าจอห์นพลันเคร่งขรึม “เขาไม่ใช่คนที่เราจะไปหาเรื่องได้เด็ดขาด คนที่ฟันดาบครั้งเดียวจนแยกมิติออกจากกันได้ พลังของเขาต้องเหนือจินตนาการของทุกคนอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น พลังระดับนี้ยังเกินกว่าความเข้าใจของมนุษย์ในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง อาวุธนิวเคลียร์ เรือบรรทุกเครื่องบิน และเครื่องบินรบของเรา เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เกรงว่าจะไม่ต่างอะไรกับของเล่น”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฒ่าจอห์น วิลเลียมก็เพิ่งตระหนักว่าชายคนนี้น่ากลัวเพียงใด
เขามองเฒ่าจอห์น “ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อหมายความว่า...”
เฒ่าจอห์นกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ประมูลกันอย่างเป็นธรรม ทุ่มสุดกำลัง ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไรก็ต้องประมูลยาต่ออายุขัยมาให้ได้อย่างน้อยหนึ่งเม็ด แต่จำไว้ แค่ประมูล ห้ามแย่งชิง อย่าไปหาเรื่องเขา ตระกูลร็อกกี้เฟลเลอร์ของเราไม่ทำเรื่องโง่ ๆ”
“แล้วเรื่องเงินทุนล่ะครับ?”
“โยกเงินทุนหมุนเวียนของตระกูลมา” เฒ่าจอห์นตอบโดยไม่ลังเล “เตรียมเงินห้าหมื่นล้านดอลลาร์เอ็ม อีกอย่าง ติดต่อ ตระกูลรอธส์ไชลด์ ตระกูลมอร์แกน และตระกูลดูปองต์... ลองถามพวกเขาดู...”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “เฮ้อ ช่างเถอะ ฉันคิดว่าพวกเขาคงได้ข่าวแล้วเหมือนกัน งานประมูลครั้งนี้เกรงว่าจะกลายเป็นการนองเลือด แต่ตระกูลร็อกกี้เฟลเลอร์ของเราแค่ต้องจำไว้ข้อหนึ่ง”
“คุณพ่อพูดมาได้เลยครับ...”
“มีชีวิตอยู่ ถึงจะมีสิทธิ์ครอบครองทุกอย่าง” แววตาของเฒ่าจอห์นฉายประกายวูบ “ถ้าตายไป ต่อให้มีเงินแสนล้านก็ไม่มีชีวิตอยู่ใช้”