ตอนแปดโมงครึ่ง กู้หนิงยังตื่นไม่เต็มตา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากห้องนั่งเล่น
ไม่ใช่เสียงจากโทรทัศน์
เป็นเสียงคนจริง ๆ
ตอนเดินออกไป เธอชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
หลินเหยียนกำลังนั่งคุยกับโจวเฉินอยู่บนโซฟา
ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ใกล้กันมาก
แต่ก็ไม่ได้ห่างกันนัก
บรรยากาศเช่นนั้นทำให้กู้หนิงรู้สึกอึดอัด
ราวกับพวกเขาคุยกันมานานแล้ว
เธอยืนอยู่ตรงปากทางเดิน ไม่ได้เดินเข้าไปทันที
“วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงานหรือ?” เธอถามโจวเฉิน
โจวเฉินเงยหน้าขึ้น
“ไปสายหน่อย”
น้ำเสียงเป็นปกติมาก
เขาถึงกับไม่ได้หยุดคุยกับหลินเหยียน
หลินเหยียนหันมามองกู้หนิง แล้วยิ้มน้อย ๆ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่”
น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนและว่าง่ายเช่นเคย
แต่ตอนนี้กู้หนิงกลับรู้สึกว่ามันบาดหูอยู่บ้าง
เธอเดินเข้าไปในครัวเพื่อรินน้ำ
เพิ่งหยิบแก้วขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงโจวเฉินดังมาจากห้องนั่งเล่น
“ถ้ามีตรงไหนที่ทำให้คุณไม่สบายใจ ก็บอกผมนะ”
นิ้วมือของกู้หนิงชะงัก
“ใคร?” เธอไม่ได้หันกลับไป
“หลินเหยียน”
โจวเฉินตอบอย่างรวดเร็ว
เร็วราวกับเตรียมคำพูดนี้ไว้ก่อนแล้ว
กู้หนิงค่อย ๆ หันกลับไป
“ฉันพูดอะไรหรือ?”
ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่ววินาที
หลินเหยียนหัวเราะเบา ๆ
“เปล่าค่ะ ฉันคิดมากไปเอง”
เธอก้มมองโทรศัพท์ คล้ายกำลังช่วยคลี่คลายบรรยากาศ
แต่โจวเฉินกลับพูดเสริมว่า
“เธอเพิ่งมา คุณอย่ากดดันเธอเลย”
พอได้ยินประโยคนั้น กู้หนิงก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขัน
เธอเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้
แต่ตอนนี้กลับดูราวกับเป็นฝ่าย “กีดกันคนนอก”
เธอไม่พูดอะไรอีก แค่ดื่มน้ำจนหมด
น้ำเย็นชืด
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงนมอุ่นแก้วนั้นเมื่อเช้าวาน
ที่แท้ก็ไม่ได้มีทุกอย่างเปลี่ยนไป
เพียงแต่มีบางสิ่งที่คนอื่น “ตัดสินใจแทน” เธอไปแล้ว
ตอนกินมื้อเช้า บรรยากาศเงียบกว่าเมื่อวานเสียอีก
หลินเหยียนยังคงเป็นคนทำอาหาร
ไข่ดาว ขนมปัง นม
จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
แม้แต่ที่นั่งของกู้หนิงก็ถูกเว้นไว้ล่วงหน้า
กู้หนิงนั่งลงแล้วมองดู
ไม่ได้พูดอะไร
โจวเฉินกินอย่างรวดเร็ว
ราวกับกำลังรีบ
“คืนนี้ผมอาจกลับช้าหน่อย” เขาพูด
“หลินเหยียนจะอยู่บ้าน”
กู้หนิงเงยหน้าขึ้น
“คุณไม่คิดจะถามความเห็นฉันหน่อยหรือ?”
โจวเฉินชะงักไป
เหมือนไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้
จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ
“เธอไม่รบกวนคุณหรอก”
“แค่มาพักชั่วคราว”
“คุณไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น”
ทันทีที่คำว่า “คิดมาก” หลุดออกมา บรรยากาศก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด
กู้หนิงไม่ได้ตอบในทันที
แต่หลินเหยียนกลับเงยหน้ามองเธอ
“พี่คะ ฉันทำให้พี่ไม่สบายใจหรือเปล่า?”
น้ำเสียงอ่อนโยน
แฝงความระมัดระวังอยู่เล็กน้อย
แต่เพราะเป็นแบบนั้น กลับยิ่งทำให้คนฟังเจ็บปวด
กู้หนิงมองเธอ
ความรู้สึกแบบนั้นกลับมาอีกแล้ว
ไม่ใช่ความเป็นปรปักษ์
แต่เป็น “การถูกโดดเดี่ยวอย่างมีเหตุผลรองรับ”
เธอก้มหน้ากินขนมปังไปคำหนึ่ง
แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
ตอนบ่าย กู้หนิงกำลังจัดเอกสารอยู่ในห้องหนังสือ
ด้านนอกเงียบมาก
เงียบผิดปกติอยู่บ้าง
พอเดินออกไป ห้องนั่งเล่นก็ว่างเปล่า
แต่กระเป๋าของหลินเหยียนยังวางอยู่บนโซฟา
ส่วนโทรศัพท์กลับวางอยู่บนโต๊ะกลาง
หน้าจอสว่างอยู่
มีข้อความหนึ่งที่ยังไม่ได้อ่าน
กู้หนิงเหลือบมองโดยไม่รู้ตัว
เห็นเพียงประโยคเดียวว่า
“เธอเริ่มถูกโจวเฉินชักจูงจนตัดสินใจไม่เป็นกลางแล้ว”
ชื่อผู้ส่งที่บันทึกไว้มีเพียงตัวอักษรเดียว
“โจว”
นิ้วมือของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ
วินาทีถัดมา หน้าจอโทรศัพท์ก็ดับลงโดยอัตโนมัติ
ราวกับไม่เคยสว่างขึ้นมาก่อน
กู้หนิงยืนนิ่งอยู่กับที่
จู่ ๆ ก็รู้สึกหนาวขึ้นมา
ตอนหนึ่งทุ่ม โจวเฉินกลับมาดึกมาก
หลินเหยียนกำลังทำอาหารอยู่ในครัว
กู้หนิงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นโดยไม่ได้เปิดโทรทัศน์
“วันนี้เป็นยังไงบ้าง?” โจวเฉินถามลอย ๆ ขณะถอดเสื้อคลุม
“ก็ดี”
กู้หนิงตอบอย่างเชื่องช้า
โจวเฉินพยักหน้า
ดูเหมือนจะโล่งอก
“ก็ดีแล้ว”
เขาเดินไปทางห้องครัว
“หลินเหยียนคงไม่ได้สร้างปัญหาให้คุณใช่ไหม?”
ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา
กู้หนิงก็เงยหน้าขึ้น
“เธอ?”
โจวเฉินชะงักไป
“หลินเหยียน”
น้ำเสียงยังเป็นธรรมชาติเหมือนเดิม
แต่จู่ ๆ กู้หนิงก็ตระหนักถึงเรื่องหนึ่ง
ตั้งแต่เมื่อไรกัน
ที่ปัญหาทุกอย่างในบ้านหลังนี้
กลายเป็นเรื่องว่าเธอ “ยอมรับได้หรือไม่”
แทนที่จะเป็นเรื่องว่า—
คนคนนี้ “ควรอยู่ที่นี่หรือเปล่า”
เสียงหั่นผักดังมาจากในครัว
เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ทีหนึ่ง แล้วก็อีกทีหนึ่ง
ราวกับกำลังนับถอยหลัง