หลังจากประโยคนั้น กู้หนิงก็ไม่ได้ตอบกลับในทันที
“คุณเริ่มสงสัยเขาแล้วใช่ไหม?”
หลินเหยียนถามเสียงเบา
ราวกับกำลังถามเรื่องสภาพอากาศ
กู้หนิงยืนนิ่ง มองเธออยู่ตรงนั้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็หันหลังเดินเข้าครัว
“คุณคิดมากไปแล้ว”
เธอตอบเพียงประโยคเดียว
น้ำเสียงราบเรียบ แต่เธอรู้ดีว่าคำพูดนี้ไม่มีน้ำหนักพอจะโน้มน้าวใคร
คืนนั้น ตอนโจวเฉินกลับมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว
ในบ้านเปิดไฟไว้เพียงดวงเดียว
หลินเหยียนไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว
“เธอหลับแล้วเหรอ?” โจวเฉินถาม
“น่าจะนะ” กู้หนิงตอบ
โจวเฉินพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ
แต่ตอนเดินผ่านห้องพักแขก ฝีเท้าของเขากลับช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาหยุดไปหนึ่งวินาที
แล้วจึงเดินเข้าห้องนอน
เช้าวันต่อมา กู้หนิงตื่นแต่เช้า
เธอไม่ได้ตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ
แต่ถูกเสียงบางอย่างปลุก
เสียงแผ่วเบา
คล้ายมีใครกำลังค้นลิ้นชัก
เธอลืมตาแล้วลุกขึ้นนั่ง
โจวเฉินไม่อยู่บนเตียงแล้ว
เธอมองเวลา หกโมงสี่สิบ
เช้าเกินไป
เธอลุกจากเตียง เดินออกจากห้องนอน
ห้องนั่งเล่นเงียบสงัด
ในครัวไม่มีใคร
แต่ประตูห้องหนังสือเปิดอยู่
เธอเดินเข้าไป
ข้างในไม่มีคน
ทว่าลิ้นชักเปิดแง้มอยู่
เอกสารถูกขยับ
เธอขมวดคิ้ว กำลังจะปิดลิ้นชัก
แต่กลับเห็นว่ามีของชิ้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมาบนโต๊ะ
ปากกาหนึ่งด้าม
ไม่ใช่ด้ามที่ใช้กันเป็นประจำในบ้าน
เรียวเล็กและใหม่เอี่ยม
เธอหยิบขึ้นมาดู
ไม่มีสัญลักษณ์อะไรเลย
แต่ด้านในของฝาปากกามีรอยสลักบาง ๆ เส้นหนึ่ง
ดูคล้ายหมายเลข
เธอกำลังจะวางมันลง
เสียงจากด้านหลังพลันดังขึ้น
“คุณกำลังดูอะไรอยู่?”
เป็นโจวเฉิน
กู้หนิงหันกลับไป
เขายืนอยู่ตรงประตู สีหน้าสงบนิ่ง
แต่เช้ากว่าปกติมาก
“คุณมาทำอะไรในห้องหนังสือแต่เช้า?” กู้หนิงถาม
โจวเฉินไม่ได้ตอบคำถามของเธอ
เพียงเหลือบมองบนโต๊ะ
ก่อนพูดว่า
“อย่ารื้อเอกสารของผม”
น้ำเสียงไม่ได้หนักหน่วง
แต่เย็นชากว่าคำพูดไหน ๆ เมื่อวานนี้
ตอนกินอาหารเช้า บรรยากาศยิ่งเงียบกว่าเดิม
หลินเหยียนยังคงยุ่งอยู่ในครัวเหมือนทุกวัน
กู้หนิงสังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง
ของในตู้เย็นถูกจัดเรียงใหม่
และไม่ใช่แบบที่เธอคุ้นเคย
ไข่ถูกย้ายที่
นมถูกวางไว้บนชั้นสูงสุด
แม้แต่ขวดเครื่องปรุงก็หันไปในทิศทางเดียวกัน
ราวกับมีใครมาจัดระเบียบบ้านหลังนี้ใหม่
เธอไม่ได้พูดอะไร
เพียงแค่มองดู
ระหว่างกินข้าว จู่ ๆ โจวเฉินก็เอ่ยขึ้น
“อ้อ จริงสิ”
“ต่อไปหลินเหยียนจะช่วยทำงานบ้านบ้าง”
กู้หนิงเงยหน้าขึ้น
“เธอไม่ได้แค่มาพักชั่วคราวเหรอ?”
โจวเฉินหยุดไปหนึ่งวินาที
“พักชั่วคราวก็ช่วยงานได้”
น้ำเสียงเป็นธรรมชาติมาก
แต่ตัวประโยคนั้นกลับไม่เป็นธรรมชาติเลย
กู้หนิงวางตะเกียบลง
“คุณถือว่าเธอจะอยู่ต่อแล้วใช่ไหม?”
โจวเฉินมองเธอ
“คุณคิดมากไปแล้ว”
ประโยคนี้อีกแล้ว
หลินเหยียนเดินออกมาจากครัว
“ฉันทำไม่ดีเหรอคะ?” เธอถามเสียงเบา
“เปล่า” โจวเฉินตอบอย่างรวดเร็ว
เร็วเสียยิ่งกว่าตอนตอบกู้หนิง
กู้หนิงมองภาพตรงหน้า
พลันตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง
“จังหวะ” ของบ้านหลังนี้เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว
ไม่ใช่ปัญหาของใครคนใดคนหนึ่ง
แต่ปฏิกิริยาของทุกคนกำลังค่อย ๆ สอดคล้องเป็นแบบเดียวกัน
ช่วงบ่าย กู้หนิงไปซูเปอร์มาร์เก็ต
เธออยากทำใจให้สงบลงสักหน่อย
แต่เมื่อกลับมาถึง เธอกลับหยุดชะงักอยู่หน้าประตู
ประตูปิดไม่สนิท
เหลือช่องว่างแคบ ๆ ไว้
เธอผลักประตูเข้าไป
ไม่มีใครอยู่ในห้องนั่งเล่น
ในครัวก็ไม่มีใคร
แต่โทรทัศน์เปิดอยู่
บนจอกำลังแสดงหน้าจอภาพบันทึกจากกล้องวงจรปิด
ในภาพคือห้องนั่งเล่นเมื่อคืน
เวลาที่แสดงอยู่คือ 2:13 น.
ในภาพ หลินเหยียนเดินออกมาจากห้องพักแขก
จากนั้นก็—
เดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่
กู้หนิงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู
ถุงของที่ถืออยู่ในมือค่อย ๆ หล่นลง
และในจังหวะนั้นเอง
เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านหลัง
“คุณเห็นแล้วใช่ไหม?”