ตอนเจ็ดโมงเช้า กู้หนิงถูกเสียงจากห้องครัวปลุกให้ตื่น
เสียงไม่ดังมาก แต่ได้ยินชัดเจน
เหมือนมีใครกำลังทอดอะไรอยู่ข้างใน
เมื่อลืมตาขึ้น โจวเฉินก็ไม่อยู่บนเตียงแล้ว
ที่ข้างกายว่างเปล่า
เธอลุกขึ้นนั่ง ในใจพลันรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ภาพเมื่อคืนหวนกลับมาอีกครั้ง
ภาพหลินเหยียนในชุดนอนของเธอ นั่งอยู่บนโซฟา
รวมถึงคำพูดของโจวเฉินที่ว่า—
“ให้เธอเก็บไปเถอะ”
เธอผ่อนลมหายใจเบา ๆ ก่อนลุกเดินออกจากห้องนอน
ประตูห้องครัวเปิดอยู่
หลินเหยียนยืนอยู่ข้างใน
เธอสวมผ้ากันเปื้อน กำลังทอดไข่
ท่าทางคล่องแคล่ว ดูเป็นธรรมชาติยิ่งกว่าที่คิดเสียอีก
“พี่ตื่นแล้วเหรอคะ?”
เธอหันมายิ้มให้
“ฉันทำอาหารเช้าไว้ ไม่รู้ว่าพี่กับคุณโจวจะชอบไหม”
กู้หนิงไม่ได้พูดอะไรในทันที
เธอมองไข่ทอดในกระทะ แล้วเหลือบมองโต๊ะอาหาร
มีอาหารจัดวางไว้แล้วสามชุด
ทั้งแก้ว นม และชุดช้อนส้อม ครบทุกอย่าง
เป็นระเบียบเกินไป
เป็นระเบียบจนดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ชั่วคราว
กลับเหมือนอาศัยอยู่ที่นี่มาพักใหญ่แล้ว
“ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ?” กู้หนิงถาม
หลินเหยียนพยักหน้า
“ชินแล้วค่ะ”
เธอพูดเสียงเบา
เบาจนเหมือนพูดขึ้นมาลอย ๆ
แต่กู้หนิงกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ หันหลังไปล้างหน้าแปรงฟัน
เมื่อออกมาอีกครั้ง โจวเฉินก็นั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหารแล้ว
เขากำลังดูโทรศัพท์
หลินเหยียนยกอาหารเช้ามาวาง แล้วนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ
ตำแหน่งของเธออยู่ใกล้โจวเฉินยิ่งกว่ากู้หนิงเสียอีก
ตอนกู้หนิงนั่งลง การเคลื่อนไหวของเธอชะงักไปหนึ่งวินาที
เธอสังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง
นมบนโต๊ะยังอุ่นอยู่
เป็นแบบที่เธอเคยชิน
เธอดื่มแต่นมอุ่น ไม่ดื่มนมเย็น
แต่เธอไม่เคยบอกใคร
เธอมองไปทางโจวเฉิน
เขาก้มหน้ากินอาหาร ไม่ได้สังเกตเห็นเธอ
กลับเป็นหลินเหยียนที่เงยหน้ามองเธอ
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ฉันปรับอุณหภูมิผิดหรือเปล่าคะ?”
“คุณโจวบอกว่าพี่ไม่ดื่มของเย็นค่ะ”
อากาศเงียบงันไปชั่วขณะ
มือของกู้หนิงหยุดอยู่บนแก้วนม
โจวเฉินถึงเงยหน้าขึ้นมา
“ใช่ ฉันพูดไปเรื่อยเอง”
น้ำเสียงเป็นปกติ
ปกติเสียจนเหมือนเรื่องนี้ไม่ได้สำคัญอะไรเลย
แต่ในใจกู้หนิงกลับรู้สึกตึงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เธอไม่เคยย้ำเรื่องความเคยชินนี้ต่อหน้าโจวเฉินเลย
หลายครั้งแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ได้ใส่ใจ
แต่ตอนนี้กลับมีใครบางคนจดจำมันได้
หรือจะพูดอีกอย่าง—
มีใครบางคนทำให้เธอ “ถูกจดจำ” แทน
เธอก้มหน้าจิบกาแฟนม
มันอุ่นพอดี
กำลังดี
แต่จู่ ๆ เธอกลับรู้สึกว่าอุณหภูมินี้ช่างไม่จริงเอาเสียเลย
หลังอาหารเช้า หลินเหยียนก็อาสาเก็บจานชาม
“ฉันทำเองค่ะ พวกคุณไปทำธุระเถอะ”
เธอพูดอย่างเป็นธรรมชาติ
เป็นธรรมชาติจนเหมือนเป็นเจ้าของบ้านอีกคนหนึ่ง
กู้หนิงอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกมา
โจวเฉินลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมแล้ว
“ฉันไปบริษัทก่อนนะ”
เขามองหลินเหยียน
“ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรทำ ก็ช่วยจัดห้องรับแขกหน่อย”
หลินเหยียนพยักหน้า
“ได้ค่ะ”
น้ำเสียงว่าง่าย
ราวกับรู้อยู่ก่อนแล้วว่าตัวเองควรทำอะไร
ทันทีที่ประตูปิดลง บ้านก็พลันเงียบสงัด
กู้หนิงยืนนิ่งอยู่กับที่
หลินเหยียนกำลังล้างจานอยู่ในครัว
เสียงน้ำดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ทุกอย่างดูเป็นปกติดี
แต่กู้หนิงกลับรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
ราวกับบ้านหลังนี้ไม่ได้แค่มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน
แต่—
เปลี่ยน “วิธีดำเนินไป” ไปแล้ว
ช่วงบ่าย กู้หนิงไปตากผ้าที่ระเบียง
ตอนเก็บผ้า มือของเธอพลันชะงัก
ชุดนอนที่เธอถอดไว้เมื่อวานหายไป
เธอขมวดคิ้ว
แล้วหันกลับเข้าบ้าน
ไม่มีใครอยู่ในห้องนั่งเล่น
ในครัวก็ไม่มีใคร
เธอเดินไปที่เครื่องซักผ้า
ฝาปิดอยู่
เธอเปิดมันออก
ข้างในว่างเปล่า
ไม่มีอะไรเลย
กู้หนิงยืนนิ่งอยู่หน้าเครื่องซักผ้า จู่ ๆ ก็รู้สึกหนาววาบขึ้นมา
จังหวะนั้นเอง
ประตูห้องรับแขกก็เปิดออกเบา ๆ
หลินเหยียนเดินออกมา
ในมือถือเสื้อผ้าที่พับไว้เรียบร้อยหนึ่งชิ้น
เป็นชุดนอนตัวนั้น
เมื่อเห็นกู้หนิง เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงยิ้มให้
“ฉันซักให้พี่เรียบร้อยแล้วค่ะ”
น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ
“เมื่อคืนเผลอทำเปื้อนนิดหน่อย”
กู้หนิงจ้องเธอ
ไม่ได้พูดอะไร
เพราะจู่ ๆ เธอก็ตระหนักถึงเรื่องหนึ่ง
หลินเหยียนพูดว่า—
เมื่อคืน
ทั้งที่เมื่อคืนเธอสวมชุดนี้อยู่ในห้องนั่งเล่นเท่านั้น
ไม่มีทางเปื้อนอะไรได้เลย
อากาศเงียบไปหนึ่งวินาที
หลินเหยียนเหมือนไม่ทันสังเกตเห็น ยื่นชุดนอนมาให้
“ให้ฉันเอากลับไปไว้ในห้องให้ไหมคะ?”
กู้หนิงรับเสื้อผ้ามา
ปลายนิ้วเย็นเฉียบเล็กน้อย
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองไปทางห้องรับแขก
ชั่วขณะนั้น เธอพลันรู้สึกขึ้นมาว่า
คนคนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้แค่ “ย้ายเข้ามาอยู่” เท่านั้น
เธอเหมือนกับว่า—
รู้ทุกรายละเอียดของบ้านหลังนี้แล้ว
กระทั่งรู้ดียิ่งกว่าเธอเสียอีก