กลับมาถึงห้องชุดขนาดใหญ่ก็ยังค่อนข้างเร็ว ยังไม่ถึงสี่ทุ่ม
ถานหลิ่นนั่งเหม่ออยู่บนโซฟาครู่หนึ่ง ก่อนจะครุ่นคิดถึงความหมายของชีวิต
มันช่างน่าพิศวง ครั้งหนึ่งเขาเคยสิ้นหวังมานับครั้งไม่ถ้วน เคยหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะมีใครสักคนมาช่วย แต่ก็ไร้ประโยชน์ ตอนเรียน ม.2 และต้องอยู่หอ เขาเป็นหวัดจนไข้ขึ้นสูง แต่ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อยาลดไข้ เขานอนอยู่ในหอพักเพียงลำพัง นึกว่าตัวเองคงกำลังจะตาย
ตอนนั้นเขาจะไปคิดถึงวันนี้ได้อย่างไร
ได้อยู่ในบ้านดี ๆ แบบนี้ มีคนมากมายคอยช่วยเหลือเขาในทุกเรื่อง เพราะรักและชอบเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชีวิตส่วนตัวหรือหน้าที่การงาน
แม้แต่เสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ตอนนี้ก็เป็นแบรนด์หรู เนื้อผ้าใส่สบาย ซึ่งพี่สาวซูซูซื้อให้
ตอนนี้เขายังซื้อของขวัญให้คนอื่นได้ ทั้งเครื่องประดับชั้นสูงราคาหลักล้าน
ชีวิตช่างน่าพิศวงจริง ๆ ไม่มีใครรู้ว่าจุดพลิกผันจะมาถึงเมื่อไร
ทุกอย่างจะดีขึ้นเสมอ
ขอแค่กัดฟันทนต่อไป ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น
ถานหลิ่นได้สติกลับมา คงเป็นน้องสาวของพี่เซียวมาถึงแล้ว
ถานหลิ่นรีบเดินไปเปิดประตู
เขาสะดุ้งกับภาพตรงหน้า มีคนเป็นสิบยืนเรียงกันอยู่ด้านนอก พร้อมข้าวของกองโตจนแน่นไปหมด
น้องสาวของพี่เซียวที่ยืนอยู่หน้าสุดกลับสวมชุดราตรีเกาะอกสีชมพูอ่อน ในมือถือกระเป๋าผู้หญิงสีขาวนวล
นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นถังเห็นถานหลิ่นในชุดผู้ชายตัวจริง เธอตะลึงตาค้างตั้งแต่แรกเห็น ทั้งหล่อสะดุดตาจนใจสั่น!