ถานหลิ่นใช้เวลาไม่นานก็กินปลาทั้งตัวจนหมด พอนึกได้ว่าตัวเองทำอะไรต่อหน้าพี่ชายคนนี้ ปลายหูก็แดงขึ้นมาอีกครั้ง
โหลวทิงหลานรู้สึกว่าเขาน่ารักมาก «กินอย่างอื่นอีกหน่อยสิ»
ถานหลิ่นหยิบกระดาษเช็ดปากที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ก่อนจะยืดตัวแล้วเช็ดปาก เขาส่ายหน้า «ไม่กินแล้ว อิ่มแล้ว กินไม่ไหวแล้ว»
ตอนเย็นก็ไม่ควรกินเยอะเกินไป โหลวทิงหลานจึงไม่ได้คะยั้นคะยอเขาอีก
ถานหลิ่นเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน «พี่ครับ พี่อยากให้ผมเซ็นสัญญากับสังกัดเหรอ? ตอนนี้ผมยังไม่ได้คิดจะเซ็นกับสังกัด อยากไลฟ์เองไปก่อนสักพัก ดูสถานการณ์ก่อน ถ้าต่อไปจำเป็นต้องเข้าสังกัดจริง ๆ ค่อยเซ็น»
เขาคิดว่าตอนนี้ตัวเองยังไม่จำเป็นต้องมีสังกัด ยอดเข้าชมก็มีเยอะ ของขวัญก็มีเยอะ ไม่ต้องให้สังกัดมาช่วย
โหลวทิงหลานมองริมฝีปากที่ขยับไปมาของเขา ริมฝีปากผู้ชายแท้ ๆ ทำไมถึงดูนุ่มนิ่ม อวบอิ่ม แถมยังเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มและแดงสวยขนาดนี้ได้
ถานหลิ่นมองโหลวทิงหลานอย่างลังเล
โหลวทิงหลานถึงได้ละสายตา น้ำเสียงเรียบเฉย «อืม ไลฟ์ของนาย ฉันเคารพการตัดสินใจของนายอยู่แล้ว»
ถานหลิ่น «???»
เปย์ยานรบอวกาศให้เขา 2,000 ลำเพราะอยากให้เซ็นสัญญากับบริษัท พอเขาบอกชัด ๆ ว่าไม่เซ็น อีกฝ่ายก็ยอมง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?
เงิน 6 ล้านปลิวหายไปกับสายลม ยังไม่โกรธอีกด้วย? สมกับเป็นประธานบริษัทใหญ่ ใจกว้างจริง ๆ
«พรุ่งนี้อยากกลับไปไลฟ์ที่บ้านกี่โมง?»
ถานหลิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า «ยิ่งเช้ายิ่งดีครับ ยังต้องแต่งหญิงอีก แต่งหน้าค่อนข้างยุ่งยาก»
«ได้ ให้เมิ่งเจ๋อพานายไปพักที่โรงแรมก่อน เดี๋ยวฉันให้คนจัดตั๋วเครื่องบินที่เหมาะ ๆ ให้»
ถานหลิ่นแปลกใจมาก เจ้านายคนนี้ดีกับเขาอยู่เหมือนกันแฮะ