ใครจะไปคิดว่า
เซี่ยชิงเชิงคร้านแม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น ราวกับเบื้องหน้าไม่มีใครอยู่เลย
นางยิ้มพริ้มพราย คีบยาอาหารวิญญาณขึ้นมาอีกคำ แล้วป้อนถึงริมฝีปากของลู่เฉินด้วยตนเอง
“ศิษย์น้องลู่ ลองชิมนี่อีกหน่อยสิ”
มือที่อวี่อ้าวเทียนยื่นออกไปชะงักค้างกลางอากาศ สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว
นังหญิงชั่ว! สมควรตาย! ให้หน้ากลับไม่รับ!
ส่วนเจ้าขยะลู่เฉินนั่นก็ต้องตาย!
เพลิงโทสะในใจเขาพลุ่งพล่าน
ทว่าบนใบหน้ากลับฝืนปั้นรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมา แล้วหันไปยกจอกสุรามองลู่เฉิน
“ท่านนี้คือศิษย์น้องลู่เฉินใช่หรือไม่?
ฮ่า ๆ การได้พบกันย่อมเป็นวาสนา ขอบคุณศิษย์น้องลู่ที่คอยดูแลซีเยว่ตลอดปีที่ผ่านมา จอกนี้ข้าขอดื่มคารวะเจ้า!”
คำพูดยังไม่ทันขาด
ข้อมือใต้แขนเสื้อของเขาก็สั่นวูบอย่างฉับพลัน!
สุราใสในจอกดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แท้จริงแล้วกลับถูกเขาแอบอัดพลังวิญญาณขั้นสร้างฐานช่วงปลายอันบริสุทธิ์และทรงอานุภาพเข้าไป กลายเป็นลูกศรปราณไร้รูปร่าง พุ่งตรงใส่ตันเถียนของลู่เฉิน!
หากการโจมตีนี้เข้าเป้า
ต่อให้ลู่เฉินไม่ตาย ตันเถียนก็ต้องถูกกระแทกจนแหลก กลายเป็นคนไร้ค่าตลอดกาล!
“ระวัง!”
ใบหน้างามของอวี่ซีเยว่พลันซีดเผือด นางร้องเตือนในใจ อยากขัดขวางแต่ก็สายเกินไปแล้ว
นางไม่เคยคิดเลยว่า
อวี่อ้าวเทียนจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ถึงกับลงมือเอาชีวิตลู่เฉินต่อหน้าผู้คน!
ลู่เฉินเองก็ใจหายวาบ สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิต ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงจะหลบหลีก
บัดซบ เล่นเกินไปแล้ว!
เจ้าหมอนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ!
“ฮึ!”
ในช่วงเวลาอันตรายยิ่งยวด เสียงแค่นเย็นชาพลันดังขึ้น
แววตาของเซี่ยชิงเชิงที่อยู่ด้านข้างพลันฉายประกายเย็นเยียบ
คิดจะทำร้ายคนของข้าหรือ?
ถามเซียนหญิงผู้นี้ก่อนหรือยัง?!
นางไม่จำเป็นต้องขยับตัวด้วยซ้ำ เพียงแค่ความคิดไหววูบ
“ฟึ่บ!”
เงาดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นวูบราวภูตผี ยืนขวางหน้าลู่เฉินได้อย่างแม่นยำ
พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวสายนั้นถูกผู้มาใหม่คลี่คลายอย่างง่ายดาย