ตัวเขาในอดีตเป็นคนขี้ขลาดไร้ค่าอย่างแท้จริง บางทีอาจใจอ่อนต่ออวี่ซีเยว่ แต่ลู่เฉินคนนี้ไม่มีวันเป็นเช่นนั้น
เขาคือราชาแห่งสังเวียนรัก ผู้รู้จักตัดขาดทุนให้ทันท่วงทีที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้น
ข้างกายเขายังมีหญิงงามล่มเมืองอย่างเซี่ยชิงเชิงอยู่แล้ว
ทั้งสูงส่งดุจเซียน ทั้งเย้ายวนชวนหลงใหล แถมยังมีผู้คุ้มกันขั้นแก่นทองติดตาม ความรู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม
อวี่ซีเยว่น่ะหรือ?
ก็แค่อดีตคนรักชั้นเลิศคนหนึ่งเท่านั้น ถึงเวลาตัดใจก็ต้องตัด!
เมื่อเห็นลู่เฉินกับเซี่ยชิงเชิงยืนเคียงบ่าเคียงไหล่
กระทั่งขี่กระบี่จากไปด้วยกัน ท่าทีสนิทสนมนั้นประหนึ่งหนามแหลม ทิ่มแทงกลางอกอวี่ซีเยว่อย่างแรง
ตำแหน่งนั้น...ควรเป็นของนางแท้ ๆ...
ความเสียใจอย่างรุนแรงถาโถมท่วมท้นนางในชั่วพริบตา จนแทบหายใจไม่ออก
“ซีเยว่”
อวี่อ้าวเทียนข่มความหงุดหงิดในใจ ฝืนรักษามารยาทเอาไว้
“กลับถ้ำบำเพ็ญกับข้าเถิด ข้ามีของขวัญจะมอบให้เจ้า”
เขายื่นมือจะคว้านางไว้ แต่อวี่ซีเยว่กลับหลบวูบราวกับถูกไฟช็อต
“ขะ...ขออภัย ศิษย์พี่อ้าวเทียน”
นางหลบสายตาอวี่อ้าวเทียน น้ำเสียงเจือความห่างเหินอยู่เล็กน้อย
“ข้า...ข้ายังมีธุระสำคัญที่ต้องไปจัดการ”
อวี่อ้าวเทียนขมวดคิ้วแน่น พยายามอดกลั้นความไม่พอใจ
“มีเรื่องใดสำคัญกว่าการที่เราสองคนได้พบกันอีกครั้ง?”
แววตาอวี่ซีเยว่ไหววูบ นางเผลอกำชายเสื้อแน่น ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ข้า...ข้ายังต้องเอายาอมฤตรวมวิญญาณที่รับปากลู่เฉินว่าจะส่งไปให้เขา”
ลู่เฉินเจ้าคนไร้ค่านั่นอีกแล้ว!
ใบหน้าอวี่อ้าวเทียนหม่นทะมึน จนแทบควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่!
เขาแทบอยากใช้กำลังพาอวี่ซีเยว่กลับถ้ำบำเพ็ญไปดูดดวงวิญญาณของนางให้สาแก่ใจเดี๋ยวนั้น!