ไม่นานนัก
ทั้งสองก็มาถึงตลาดในเมืองชิงหลานอันคึกคักที่สุดแห่งชิงโจว
บนถนนมีผู้คนสัญจรไปมา เสียงเรียกขายสินค้าดังไม่ขาดสาย ช่างครึกครื้นยิ่งนัก
อวี่อ้าวเทียนจงใจเลือกโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเมือง
ทั้งสองนั่งลงในห้องรับรองชั้นบนสุด หน้าต่างเปิดโล่ง วิวภายนอกกว้างไกล มองเห็นทิวทัศน์ครึ่งเมืองได้อย่างถนัดตา
หลังดื่มเหล้าวิญญาณไปสองสามจอก
อวี่อ้าวเทียนก็เอ่ยขึ้นราวกับไม่ใส่ใจ ทว่าในดวงตากลับมีประกายคมกริบวูบผ่านอย่างยากจะสังเกตเห็น
“ศิษย์น้องซีเยว่ ข้าได้ยินมาว่า... ก่อนหน้านี้เจ้ามีคู่ปฏิบัติธรรมที่เป็นร่างเจ้าบ้านอยู่ในสำนัก ทั้งยังเป็นร่างบริสุทธิ์แห่งขั้วหยางที่หาได้ยากยิ่งใช่หรือไม่?”
หัวใจของอวี่ซีเยว่พลันบีบรัด ปลายนิ้วที่คีบอาหารอยู่ซีดขาวขึ้นเล็กน้อย
“ใช่... แต่ศิษย์พี่วางใจเถิด ข้ากับเขาสิ้นสุดสัญญาหมั้นกันไปนานแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องใดต่อกันอีก”
นางฝืนทำใจให้สงบ
ทว่าในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมซัด
หากว่า...
หากศิษย์พี่อ้าวเทียนรู้ว่าความเป็นหญิงบริสุทธิ์ของนางสูญสิ้นไปแล้ว ทั้งยังถูกลู่เฉินช่วงชิงไปอย่างหยาบคาย เขาจะรังเกียจนางหรือไม่?
ลู่เฉินตัวดี! ลู่เฉินสารเลว! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า!
นางทำได้เพียงสาปแช่งบุรุษที่ทำให้นางเสียหลักอย่างรุนแรงอยู่ในใจ
“ดีแล้ว”
อวี่อ้าวเทียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยน
“ดูท่าในใจศิษย์น้องซีเยว่จะมีข้าอยู่เสมอ ช่างทำให้เจ้าต้องลำบากใจจริง ๆ”
คำพูดนี้ประหนึ่งแส้ที่มองไม่เห็น ฟาดลงบนหัวใจของอวี่ซีเยว่ ทำให้นางรู้สึกผิดจนแทบหายใจไม่ออก
ทว่า
อวี่อ้าวเทียนกลับเปลี่ยนเรื่อง เอ่ยถามต่อราวกับเป็นห่วงใย
“ข้ายังได้ยินมาอีกว่า ก่อนหน้านี้ศิษย์น้องติดอยู่ที่คอขวดขั้นกลางของการสร้างฐานมาตลอด แต่เมื่อไม่นานมานี้กลับทะลวงผ่านได้สำเร็จแล้ว?”