ทุกคนมองไปยังผู้อาวุโสที่เอ่ยวาจา แต่เสิ่นชิงหลีหาได้มองไม่ สายตาของนางจับจ้องไปที่จีว่านซิง ท่านอาจารย์ฮั่วหยวน หลิวเมิ่ง หลี่อีเตา จ่านเยว่เฟิง และคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา
นางลุกขึ้นยืนเข้าไปต้อนรับทันที บรรพชนเทียนซิงลูบเครายิ้ม
ทว่าเสิ่นชิงหลีกลับเดินผ่านเขาไป มาอยู่ตรงหน้าจีว่านซิง
"เจ้าสำนัก ท่านอาจารย์ฮั่วหยวน ท่านอาจารย์เถา…" เสิ่นชิงหลีคารวะทีละคน
"ศิษย์น้องเล็ก…" หลิวเมิ่งเกือบหลุดปากเรียกศิษย์น้องเล็ก รีบห้ามปากตัวเองไว้ทัน แล้วยื่นมือมาหยิกแก้มเสิ่นชิงหลี "จากไปเสียกะทันหัน ยังไม่ทันได้ส่งเจ้าเลย ถูกรังแกบ้างหรือไม่?"
"ท่านพี่หญิงใหญ่เลื่อนขั้นแล้ว" เสิ่นชิงหลีสัมผัสได้ ไม่เพียงหลิวเมิ่ง หลี่อีเตา จ่านเยว่เฟิงก็ล้วนเลื่อนขั้น ทั้งหมดเป็นอ๋องแห่งเซียน!
"ก็เพราะบุญจากเจ้ามิใช่หรือ?" หลิวเมิ่งหมุนกายอย่างได้ใจ ท่วงท่ามีชีวิตชีวาเปี่ยมพลัง ทำเอาเสิ่นชิงหลีรู้สึกอิจฉาและยินดี
"ท่านพี่ชายรอง ท่านพี่ชายสามก็เลื่อนขั้นแล้ว"
"เรียกเช่นนั้นยังไม่ได้ เจ้ามิอาจนับว่าเข้าสำนัก"
สองศิษย์พี่เอ่ยขึ้นพร้อมกัน ต่างปฏิเสธเสิ่นชิงหลี
นางไม่ชอบเผยย่านซูแล้ว พวกเขาต่างรู้ดี ย่อมไม่อาจให้นางจำใจแต่งไป
"ข้า…"
"สาวน้อยโง่เอ๋ย ตอนนี้เจ้าปฏิเสธก็ไร้ประโยชน์ แท้จริงแล้วเจ้ามิใช่ศิษย์สำนักเทียนซิงของข้า เช่นนั้นเจ้าย่อมมิใช่ศิษย์สำนักฮุ่นหยวนด้วย" จีว่านซิงรู้ว่าเสิ่นชิงหลีคิดมาก และยังให้ความสำคัญกับบุญคุณเป็นพิเศษ
แม้จะเคยถูกหักหลังเช่นนั้นมา แต่นางกลับมิเคยกลายเป็นเหมือนคนพวกนั้น ซ้ำยังใส่ใจในความสัมพันธ์ยิ่งกว่าผู้อื่น ตอบแทนบุญคุณยิ่งกว่าใคร
แต่ทั้งสำนักเทียนซิงเวลานั้นต้องการรับนางเข้าเป็นศิษย์ ก็เพื่อจะอบรมต้นกล้าดีๆ นี้อย่างจริงจัง หาใช่ให้คุณงามความดีต่อสำนักไม่