รูปโฉมเทพในอาภรณ์ม่วง ค่อย ๆ ปรากฏชัด
พลังเทวะอันไพศาลและเกรียงไกร แผ่ซ่านไปทั่วท้องพระโรง
ผู้ที่พลังฝึกปรือต่ำกว่าระดับอ๋องแห่งเซียน ต่างคุกเข่าลงไม่อาจทานทนไว้ได้
ส่วนคนอื่น ๆ นอกจากเสิ่นชิงหลีแล้ว ต่างก้มศีรษะ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง
หาใช่เทวะจงใจกระทำ เพียงแต่เทพนั้นมิอาจล่วงเกิน!
ไม่ใช่ ทุกคนก็ไม่ได้ 'ไม่กล้า' กันหมด เพราะเผยย่านซูมิได้ก้มศีรษะ เขายังคงมองดูอยู่!
'ทำไมถึงเป็นเขา?'
แค่ชายตามองก็เห็นว่ารูปโฉมของเทวะนั้นแทบไม่ต่างจากเสิ่นจิ้นเลย เผยย่านซูรู้สึกเพียงว่าตาพร่าไปหมด
เพราะอีกฝ่ายกำลังหันมามองเขา พลังแห่งเนตรเทวะเสียดแทงจนเผยย่านซูต้องหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
ส่วนเสิ่นชิงหลีเมื่อหันไปด้านหลังก็คุกเข่าลงทันที "ท่านอาจารย์"
แม้ยังไม่ได้บวชเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ แต่อีกฝ่ายในใจของนาง ก็คืออาจารย์ที่แท้จริงแล้ว
ทุกสิ่งที่นางเรียนรู้ ล้วนสืบทอดมาจากเขา และชัดเจนว่าเขายังไม่ตาย แล้วนางจะไปบวชเรียนกับผู้อื่นได้อย่างไร?
เพียงแต่นางคุกเข่าให้เขา แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบรับ และได้เลือนหายไป
เมื่อพลังเทวะสลายไป ผู้คนจึงเงยหน้าขึ้น กระนั้นจิตใจก็ยังมิอาจสงบลงได้ง่าย ๆ
"เทพศักดิ์สิทธิ์ไท่อียังอยู่หรือ?" สุนัขเฒ่าหวงถึงกับถามออกมาด้วยน้ำเสียงตกตะลึง
คนอื่น ๆ ต่างใจคอเต้นระส่ำอย่างรุนแรง แต่ไม่มีใครเอ่ยปาก
สำหรับปัญหานี้ พวกเขาก็ไม่รู้เช่นกัน!
แต่พวกเขาล้วนเข้าใจดีว่า หากเทพศักดิ์สิทธิ์ไท่อียังอยู่ เช่นนั้นพวกเขาก็ย่อมมีความหวัง!
ผ่านไปครู่ใหญ่ บรรพชนเทียนซิงจึงได้ถอนหายใจ "ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง เมื่อเป็นศิษย์ของเทวะ คนแก่อย่างข้าย่อมไม่คู่ควร"