เสิ่นชิงหลีกลับขมวดคิ้วแล้ว ไม่รู้ว่าเผยย่านซูเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้ามาสู่ขอต่อหน้าธารกำนัล? นางปฏิเสธไปชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ
หรือว่าชอบถูกตบหน้าต่อหน้าสาธารณชน?
"พวกเจ้าฝันไปเถอะ!"
เสิ่นชิงฉือด่ากราดอย่างไม่ลังเล!
ทั้งโถงเงียบกริบ…
ผู้อาวุโสข้างกายเผยย่านซูหน้าเขียวคล้ำอย่างห้ามไม่อยู่
บรรดาผู้อาวุโสจากแคว้นอื่น ต่างมองไปที่เสิ่นเยวียนและเสิ่นตัว กำลังประเมินท่าทีของผู้นำสกุลเสิ่นอย่างชัดเจน
แต่ทั้งสองไม่ปรามเสิ่นชิงฉือเลย แสดงว่าเห็นดีเห็นงามให้คำพูดของเสิ่นชิงฉือเป็นตัวแทนพวกเขา รวมถึงท่าทีของสกุลเสิ่นฉางสุ่ยทั้งหมด
อาจหาญนัก!
ทุกคนถอนหายใจพรืด!
ทั่วทั้งแดนอายุวัฒนะ มีและมีเพียงสกุลเสิ่นฉางสุ่ยที่กล้าพูดกับผู้อาวุโสใหญ่เขตชิงอวิ๋นเช่นนี้
พวกเขาไม่แม้แต่จะแก้เก้อ…
ทำให้บรรยากาศในโถงเลี้ยงอัปยศที่สุด ใครก็ไม่กล้าขยับ
กลับกันกลับมีเสียงดังมาจากนอกโถง เป็นเสียงเสียดสีของอาภรณ์และฝีเท้า
"ท่านเจ้าบ้าน สกุลเสิ่น ท่านผู้อาวุโสหลิ่วแห่งสำนักฮุ่นหยวน และศิษย์เอกหญิงหลิวเซียวเซียวมาขอพบ"
นี้คือเสียงรายงานขององครักษ์สกุลเสิ่น ทำให้บรรดาแขกผู้กระอักกระอ่วนใจได้แอบถอนหายใจ
"เชิญ"
องครักษ์รับคำสั่ง หันไปส่งข่าว
คนจากสำนักฮุ่นหยวนกรูกันเข้ามาเป็นแถว
ผู้อาวุโสหลิ่วเป็นหัวหน้า รูปร่างวัยกลางคน มีหนวดงาม จุกงาม บุคลิกสง่าสงบ
หลิวเซียวเซียวข้างกายมีผ้าบางปิดหน้า คิ้วและดวงตาดุจเขียนดุจวาด มีเสน่ห์ขี้เกียจเย้ายวนแต่กำเนิด ดึงดูดคนให้ลุ่มหลงได้ง่าย
"ท่านเจ้าบ้านสกุลเสิ่น" ผู้อาวุโสหลิ่วคารวะ
"คารวะท่านเจ้าบ้านสกุลเสิ่น" หลิวเซียวเซียวคารวะตาม
แถวข้างหลังยังเดินไม่หมด จนเต็มโถงเลี้ยง ถึงได้หยุดพอดี