"เป็นนางไม่ได้เด็ดขาด ดวงตาศักดิ์สิทธิ์เช่นนั้น ต้องเป็นเทพจากโลกสวรรค์องค์ใดเกิดความคิดแผลงๆ จู่ๆ ก็สำแดงปาฏิหาริย์"
"ไม่ว่าจะมาจากโลกสวรรค์หรือไม่ ก็สรุปได้ว่าเป็นนาง" หยวนฉางไจ่ตบข้อสรุปเด็ดขาด
สำนักฮุ่นหยวนตายเจ้าสำนักไปคนหนึ่ง ย่อมต้องมีคนมาชดใช้ด้วยชีวิต เว้นแต่...
"แน่นอน หากนางยินดีทำตามสัญญาหมั้นหมาย ก็อาจเกลี้ยกล่อมสายเทียนซิงไว้ได้ และสามารถเปิดทางให้"
"ตกลง"
"ได้"
เหล่าผู้อาวุโสล้วนไม่คัดค้าน
*
สิบวันต่อมา
นอกประตูเขาสำนักฮุ่นหยวน
แขกเหรื่อจากทุกสารทิศหลั่งไหลมารวมตัวกัน ทั่วทั้งสำนักฮุ่นหยวนยุ่งวุ่นแต่เป็นระเบียบ ภาพอลังการที่ไม่เคยมีมาก่อน
"การประลองยุวชนปรุงยาแห่งแดนอายุวัฒนะที่จัดขึ้นทุกสิบปีของสำนักต้งเทียน ดึงดูดความสนใจได้ถึงเพียงนี้หรือ?"
เสิ่นชิงหลีค่อนข้างไม่เข้าใจ ต่อให้สถานะของนักปรุงยาจะสูงกว่าอาชีพอื่น ก็ไม่น่าถึงขั้นโอเวอร์ขนาดนี้
เมื่อเดือนก่อน ศึกทดสอบป่าสิบทิศของสกุลเสิ่นพวกนาง ยังมีเรื่องที่เทพศักดิ์สิทธิ์ไท่อีสำแดงปาฏิหาริย์มาหนุน แต่ก็ไม่เห็นแขกเหรื่อล้นหลามเช่นนี้
เสิ่นคว่อและเสิ่นชิงฮวงก็รู้สึกฉงน
"เข้าไปดูก่อนเถิด"
เสิ่นชิงฮวงดีดตราประจำตระกูลเสิ่นออกไป
นกหงส์หลากสีตัวหนึ่งทะยานออกกลางเวหา วนเวียนอยู่เหนือท้องฟ้าสำนักฮุ่นหยวน
ผู้คนจากอิทธิพลต่างๆ ที่มาชุมนุมกันหน้าประตูเขาสำนักฮุ่นหยวน ต่างหยุดชะงักและแหงนหน้ามอง
"สกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ย!"
"นั่นอัคคีวิหคไม่ใช่หรือ? คุณชายรองเสิ่นไม่ได้มาหรือ นางไม่ได้รับคำท้าแล้วหรือ?"
ผู้บำเพ็ญในแดนอายุวัฒนะที่มีสามัญสำนึกบ้าง ต่างรู้ว่าสัตว์ขี่ของคุณชายรองสกุลเสิ่นคือหงส์ไฟ