“พรวด!”
เสิ่นชิงหลีกระอักเลือดออกมาทันที แล้วรีบนั่งขัดสมาธิปรับลมหายใจ
ทว่าความรู้สึกเผาร้อนกลับทะลวงเส้นลมปราณของนางในชั่วพริบตา อย่างดุดันที่จะขับไล่ไอมารในร่างของนางออกไป
เสิ่นชิงหลีเกือบจะเส้นลมปราณแตกหัก แต่ไอร้อนนั้นกลับอ่อนแรงลงในชั่วขณะต่อมา ซบนิ่งอยู่ในร่างนาง ราวกับกำลังหงุดหงิดอย่างมาก?
ไม่เข้าใจสถานการณ์ เสิ่นชิงหลีไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม จึงใช้สืบทอดเซียนสู่มารเปลี่ยนไอมารในร่างทั้งหมดให้เป็นพลังเซียนสายเซียน ไอร้อนนั้นจึงสลายไป
ในเวลาเดียวกัน เสิ่นคว่อที่สัมผัสได้ว่านางบาดเจ็บ ก็ได้ถ่ายทอดพลังเยียวยาอ่อนโยนมาช่วยซ่อมแซมเส้นลมปราณที่ร้อนระอุให้
ส่วนเสิ่นชิงฮวงที่ช่วยอะไรไม่ได้ ก็สั่งให้คนเฝ้าสวนเล็กอย่างเข้มงวด เขายังยืนอยู่บนที่สูง จ้องมองความเคลื่อนไหวของทุกทิศทุกทางอย่างตื่นตัว
อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ทุกคนกำลังหมอบกราบยอดเขาฮุ่นหยวน ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติที่ฝั่งเสิ่นชิงหลี
“พวกเรา ถวายบังคมราชทูตเทพ”
การถวายบังคมอย่างเลื่อมใส มิได้ทำให้เงาวิญญาณหงส์เพลิงให้ความสนใจเป็นพิเศษ
มันสลายหายไปบนยอดเขาฮุ่นหยวนแล้ว หลบซ่อนกลับไปในม้วนสีแดงเข้มนั้น
ทว่าผู้คนที่หมอบกราบยังไม่ลุกขึ้น ยังคงคุกเข่าด้วยความหวาดหวั่นตระหนก
‘รูปเคารพเทพหงส์เพลิง!’
‘นั่นคือเทพหงส์เพลิง!’
ในใจของทุกคนยังคงโห่ร้อง
เพราะผู้ที่เกิดหลังยุคสมัยหนึ่งหมื่นปีก่อน ล้วนไม่เคยเห็นจักรพรรดิเทพในตำนาน!
แม้ว่าตำราในแดนอายุวัฒนะ จะมีคำบรรยายเกี่ยวกับแดนสวรรค์ไม่มากนัก คนส่วนใหญ่ไม่คุ้นเคยกับแดนสวรรค์ แต่เทพหงส์เพลิงนั้นต่างออกไป!