"เจ้าเคยพบนางจริงดังคาด" จงอู๋ชีแววตาเฉียบคม "เงยหน้าขึ้น มองข้า"
จ้าวเยว่ไม่กล้าขัด ลุกขึ้นช้าๆ ใบหน้าเหี่ยวย่นชวนให้จงอู๋ชีรังเกียจ นางโบกมือส่งโอสถเม็ดหนึ่งให้
"กินเสียเถอะ" จงอู๋ชีกล่าวราบเรียบ "อย่าให้ใบหน้าหมิงหลานต้องอัปลักษณ์อีก"
จ้าวเยว่ราวกับจะหัวเราะทั้งน้ำตา "หากมิใช่เพราะถามหานาง เจ้าต่อให้รู้สภาพข้า ก็ไม่ยอมยื่นมือช่วยสินะ"
"สิ่งที่เจ้าเคยทำ ต่อให้วิญญาณแหลกสลายก็ชดใช้ไม่หมด ไว้ชีวิตเจ้า นับเป็นความเมตตาของข้าแล้ว"
"เจ้าไม่ได้เมตตา! เจ้าคือทำลายจิตเต๋าตัวเองไม่ได้!" จ้าวเยว่กรีดร้อง
จงอู๋ชีมองนางอย่างไร้สุขไร้ทุกข์ "แล้วแต่เจ้าคิด กินเสีย แล้วตอบคำถามข้า"
จ้าวเยว่หอบหายใจหลายครั้ง กว่าจะระงับอารมณ์ได้แล้วกลืนโอสถลง
ทว่า ใบหน้านางแม้ฟื้นคืน แต่พลังบำเพ็ญหาได้กลับมาไม่!
"แก้ไขแดนปราณให้ข้าไม่ได้หรือ?" จ้าวเยว่ถามทันที
"มักได้ไม่รู้พอ" จงอู๋ชีสีหน้าเย็นชา "บอกมา หมิงหลานมาหาเจ้าเมื่อใด"
จ้าวเยว่กดมือแน่น ยังยากปิดบังความริษยา "ยี่สิบปีก่อนกระมัง หรือสิบกว่าปี จำไม่ได้แล้ว"
"นางพูดอะไร! บอกหรือไม่ว่าจะไปที่ใด?" จงอู๋ชีซักไซ้ แววตามีความกังวลปิดไม่มิด
จ้าวเยว่หัวเราะเย็น "นางไม่ได้บอก ข้าเลยไม่รู้ นางมา ก็แค่อวดอ้างว่าอยู่ดีเพียงใด เจ้ารักนางปานใดเท่านั้น!"
"หุบปาก!" จงอู๋ชีตวาด "อย่าเอาจิตใจชั่วช้ามาแต่กำเนิดของเจ้าไปเดาหมิงหลาน นางไปพบเจ้า คือขออภัยโทษจากเจ้าสำนัก เพื่อจะรับเจ้ากลับสำนัก หาไม่ เจ้าก็ไม่เคยพบนาง"