"เจ้าค่ะ!" จ้าวเยว่เสียงสั่นเอ่ยตอบ
ซูเจิ้งจงตกตะลึงไปชั่วขณะ ลืมแม้แต่จะร้องโหยหวน
ไป๋เหรินซานและพรรคพวกสีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน "จ้าวเยว่ เจ้าบ้าไปแล้ว!"
ยามนี้ไม่อาจยั่วยุเสิ่นชิงหลีได้อีก มิฉะนั้นล้วนจบสิ้น!
ทว่า เมื่อได้ฟังคำกล่าวนี้ เสิ่นชิงหลีกลับพบว่า นางมิได้โกรธกริ้ว และมิได้เศร้าโศก
กลับเป็นเสิ่นคว่อที่ปวดใจยิ่งนัก คว้าจับบ่าของนางไว้ "อาหลี..."
เสิ่นชิงหลีหุบฝ่ามือ ไฟหงส์ห้าสีพลุ่งโพลง! ซูเจิ้งจงวิญญาณแตกดับ สลายกลายเป็นละอองฝุ่น คล้ายดังตัวนางในชาติก่อน
แค้นนี้ นางล้างแล้ว
"ผนึก"
เสิ่นชิงหลีชี้นิ้วแย้มแสงม่วง ทะลวงเข้าสู่แดนปราณของไป๋เหรินซาน จ้าวเยว่ และอีกสองคน
"พวกเจ้าชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางฟื้นฟูแดนปราณได้"
นี่คือผนึกที่เสิ่นชิงหลีฝากไว้ให้แก่พวกเขา ทั้งยังเป็นบทลงโทษที่พวกเขาสมควรได้รับ
"ไม่!"
ท่านเจ้าขุนเขาสวี่ไม่ยินยอมรับ!
ท่านเจ้าสำนักหลี่กลับคว้ามือเขาไว้ ส่งสายตาบอกอย่าส่งเสียงวุ่นวาย
ตราบฟ้ายังเขียว ชีวิตย่อมมีหวัง นางบอกว่าสะสางมิได้ ก็เป็นอันว่ามิได้จริงหรือ?
ไป๋เหรินซานก็คิดเช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงมิได้ปริปากอีก
เสิ่นชิงหลีจึงลุกขึ้นยืน แต่กลับริบเอาแหวนมิติประจำตัวของพวกเขาไปหมด
"เจ้า..."
ท่านเจ้าขุนเขาสวี่โกรธแทบระเบิด!
แต่เขาจำต้องกล้ำกลืน เพราะเขาหวาดกลัว
เสิ่นชิงหลีตรวจดูคลังสำรองของพวกเขา "หลายปีมานี้ ข้าให้พวกเจ้าไป มิใช่เพียงเท่านี้ กลับไปแล้วจงเตรียมทรัพยากรมาให้พร้อม ข้าจะให้คนมาเอา"
"เจ้ายังจะเอาอะไรอีก!" ท่านเจ้าขุนเขาสวี่หลุดปากถาม "นี่ล้วนเป็นของล้ำค่าของเรา เจ้าเอาไปแล้วยังไม่พอ? เจ้าอย่าบังอาจเกินไป!"