สำนักเทียนซิง
"แค่ก"
จีว่านซิงมองดูซุ้มประตูสำนักที่ดูซอมซ่อของตน รู้สึกขัดเขินเล็กน้อย
"อย่าไปใส่ใจกับสิ่งภายนอกพวกนี้เลย"
จีว่านซิงยิ้มกล่าวกับเสิ่นชิงหลีและเสิ่นคว่อ ทั้งสองพยักหน้า
พวกเขาไม่ได้ใส่ใจจริง ๆ ก่อนมาก็รู้ว่าสำนักเทียนซิงยากจน
เพียงแต่ซุ้มประตูสำนักทำจากเพิงมุงหญ้าตรง ๆ เช่นนี้ ยังทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงอยู่บ้าง
"เจ้าสำนักกลับมาแล้ว!"
เสียงตะโกนดังลั่นขึ้นสู่ฟ้าเมื่อใกล้ถึงเขตประตู ทำให้เสิ่นชิงหลีสะดุ้งโหยง
พอลองลงไปดู คนกลุ่มหนึ่งอายุมากน้อยไม่เท่ากันเดินมาอย่างดุดัน คล้ายจะมาปล้น
"ทำอะไรกัน? ในสำนักมีศิษย์ใหม่มา ทุกคนรักษามารยาทหน่อย"
"ศิษย์ใหม่?" บัณฑิตวัยกลางคนเสียงดังที่สุด ทำให้เสิ่นชิงหลีต้องหันมองด้วยความแปลกใจ
นอกจากหลิวเมิ่งแล้ว นี่เป็นคนที่สองที่ทำให้นางรู้สึกขัดแย้งกับภาพลักษณ์มาก
หากเขาไม่พูด นางก็คงไม่เชื่อเลยว่าเสียงของเขาแหบห้าวเช่นนี้
บัณฑิตวัยกลางคนก็จ้องมองเสิ่นชิงหลีพลางส่ายหน้า แววตาแปลกประหลาด "พวกท่านหลอกนางมายังไงกัน?"
"อย่าพูดเหลวไหล!" จีว่านซิงรีบตัดบท "เสี่ยวชิงหลี มา รู้จักไว้ นี่คือผู้อาวุโสสี่ เฝิงอวี้เสียง"
"คารวะผู้อาวุโสสี่" เสิ่นชิงหลีทำความเคารพอย่างนอบน้อม
"ส่วนท่านนี้คือเสี่ยวชี เสิ่นคว่อ" จีว่านซิงแนะนำเสิ่นคว่อ
"ยุวชนรูปงาม สกุลเสิ่นชีหลัง" เฝิงอวี้เสียงเอ่ยบอกฐานะของเสิ่นคว่อออกมาได้ในคำเดียว
เสิ่นคว่อ: "...ท่านคือ?"
"เรียกพี่สี่" เฝิงอวี้เสียงยิ้มแห้ง "คิดไม่ถึงเลย ข้ายุวชนรูปงามจะมีพี่สี่เป็นเสียแล้ว"