เสิ่นชิงหลีเงยหน้ามอง เห็นเหล่าทูตเซียนผู้มาเยือนราวกับเทพสวรรค์และขุนพลฟ้าปรากฏกาย
"ไป"
เสิ่นชิงหลีไม่สะทกสะท้าน กระบี่เทพประหนึ่งเข็มร้อยด้าย ทะลวงถังตันเถียนของทั้งสี่คนร้อยเรียงเป็นเส้นเดียว
ทั้งสี่ที่ถูกจีว่านซิง เฟิงอี่มั่ว เจ้าชิงซาน และจูเก๋อวิ๋นกดไว้จนขยับไม่ได้ ไม่อาจขัดขืน ได้แต่รับคมกระบี่นี้เข้าเต็ม ๆ
"ระเบิด!"
จิตสังหารของเสิ่นชิงหลีพลุ่งพล่าน ไอกระบี่ประหนึ่งใบมีดนับพันนับหมื่น บดขยี้ถังตันเถียนที่ถูกมันแทงทะลุจนแหลกเป็นผุยผง
"อั๊ก!"
"อั๊ก! …"
ทั้งสี่กระอักเลือดติดต่อกัน พลังบำเพ็ญสลายหายวับในพริบตา
ร่วงหล่นกระแทกพื้นต่อกัน พวกเขาหน้าซีดเผือด
"เสิ่น! ชิง! หลี!"
ท่านเจ้าขุนเขาสวี่หน้าเหี้ยมเกรียม ดวงตาแทบถลนจ้องเขม็งที่เสิ่นชิงหลี
คมกระบี่ของนางมาเร็วเกินไป ฉับพลันเกินไป!
กว่าทั้งสี่จะรู้ตัว พลังบำเพ็ญก็สลายหายวับไปอย่างรวดเร็วแล้ว
"อาหลี! เจ้าทำอะไรน่ะ?"
ไป๋เหรินซานมีน้ำเสียงตื่นตระหนก เขาตื่นกลัวจริง ๆ!
วางแผนมานานขนาดนี้ คนทั้งสำนักออกโรงกันหมด แต่เขารับผลลัพธ์นี้ไม่ได้
เขารีบผนึกจุดชีพจรตน ชะลอการสลายของพลังเซียน
อีกสามคนก็ได้สติเช่นกัน รีบหาทางช่วยเหลือตนเอง!
"ทูตเซียน..."
จ้าวเยว่ที่ร่อแร่เต็มทีดิ้นรนลุกขึ้นยืน ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ
"ไอ้เดรัจฉานเสิ่นชิงหลี มันจะฆ่าข้า!"
เสียงของจ้าวเยว่แหบแห้งห้าว ราวกับหญิงชราเต็มขั้น แม้แต่นางเองยังฟังแล้วขมขื่นใจ
นางต้องการให้เสิ่นชิงหลีตาย! ต้องตาย!
"ทูตเซียน ทูตเซียน..."
จ้าวเยว่ฟ้องร้องด้วยน้ำตาโลหิต ทว่า...
"เกิดอะไรขึ้น?"