“เอาล่ะ ครานี้ก็ไม่ติดค้างกันอีกแล้ว เชิญเถิด” เสิ่นชิงหลีโบกมือ
เส้นเลือดที่ขมับของเผยย่านซูเต้นตุบ ๆ เขาสูดลมหายใจเย็นเฮือก ประกาศอีกครั้ง “ข้าไม่เคยมีใจให้นาง”
“อ้อ” เสิ่นชิงหลีทำหน้าไม่ยี่หระ ประสานมือคำนับลา
“เดี๋ยวก่อน!” เผยย่านซูเรียกไว้ “อดีตก็ให้แล้วไป เรายังมีวันข้างหน้าอีกยาวไกล”
เสิ่นชิงหลีหันไป แต่เผยย่านซูสั่งแล้วว่า “ไป”
เขาไม่อยากฟังถ้อยคำยั่วยุโทสะอีก!
ส่วนสิ่งที่เรียกว่าอัฐิ เขาสะบัดมือทิ้งทันที!
เสิ่นชิงหลีมองดูกล่องอัฐิที่ถูกเขวี้ยง ส่ายหน้า
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าแน่มาก!” หลิวเมิ่งทึ่ง แทงใจดำเข้าให้ตรงจุดเสียจริง
โชคดีที่นางรีบมา ไม่เช่นนั้นก็คงพลาดสีหน้าบิดเบี้ยวอันยอดเยี่ยมของไอ้หน้าขาวนั่น
เสิ่นชิงหลีโอบไหล่นาง “กลับไปค่อยคุยกัน”
“เป็นอะไรไป?” หลิวเมิ่งสังเกตว่ามือของเสิ่นชิงหลีสั่น!
เสิ่นชิงหลีส่งสัญญาณให้นางอย่าพูด หลิวเมิ่งเงียบกริบ รีบพาคนกลับเข้าไปในอาณาเขตของสกุลเสิ่นฉางสุ่ย
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้า...”
“ขอข้าดื่มน้ำสักอึก สงบสติก่อน”
เสิ่นชิงหลีดื่มชาเย็นหมดถ้วย ในที่สุดก็สงบลง
“เจ้ายังอาลัยรักเขาอยู่รึ?” หลิวเมิ่งถามอย่างระมัดระวัง
“ไม่ใช่แน่” เสิ่นชิงหลีสูดลมหายใจลึก “ข้าแค่เป็นโจรครั้งแรก”
หลิวเมิ่ง “?”
เสิ่นชิงหลีโบกมือ “ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ท่านพี่หญิงใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง”
“ไม่เป็นไรจริงรึ?” หลิวเมิ่งสีหน้าเคลือบแคลง แต่มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นเสิ่นชิงหลีมีอะไรผิดปกติ