"คุณชายรอง คนฟื้นแล้ว" ทูตเซียนรายงานพลางทำท่าลังเลจะพูดแต่กลับกลืนลงคอ
"สงสัยว่าทำไมข้าถึงช่วยนาง?" เผยย่านซูถามกลับ
"ก็จริง" ทูตเซียนถึงกับรู้สึกดูแคลนอยู่บ้าง
ซูฉาฉาคนอย่างนี้ รากมันเน่าเสียแต่แรก ควรจะเน่าเปื่อยจมตมดินไป
ไม่เข้าใจจริง ๆ คุณชายรองผู้สูงศักดิ์ดุจแสงจันทร์กลางหาว จะตกหลุมพรางได้อย่างไร?
แถมมิใช่ชอบคุณหนูตัวจริงแห่งสกุลเสิ่น นามเสิ่นชิงหลีหรอกหรือ?
เหตุใดจึงช่วยคนปลอมตัวสวมรอยยืนยันสถานะนางเล่า? งานนี้สกปรกจริงหนอ
ทูตเซียนปากไม่กล้าพูด แต่สีหน้าส่อแววหยามเหยียดชัดเจน
ทว่าเผยย่านซูกลับเอ่ยว่า "ข้าเคยทำผิด"
"เช่นนั้นเหตุใดท่านยังทำผิดต่อไปอีก?"
"ก้าวหนึ่งพลาด ก้าวต่อ ๆ ไปก็พลาดตาม"
เผยย่านซูรู้ดี ว่าเมื่อดูท่าทีของเสิ่นชิงหลีที่มีต่อเขาในตอนนี้ นางไม่มีทางแต่งกับเขาเป็นอันขาด
ดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมด้วยประกายม่วงเย็นเยียบ ราวกับดวงตาของเทพมาร
ชั่วชีวิตนี้เขาไม่มีวันลืม
ยิ่งทบทวนถึงอดีต ที่นางถูกย่ำยี ทรมาน เขาไม่เพียงไม่ช่วย ยังซ้ำเติมนาง
คนที่รักใคร่เกลียดใครเด็ดขาดอย่างนาง จะยอมให้อภัยเขา แล้วแต่งกับเขาได้อย่างไร?
"ตอนนี้ข้าได้แต่เดินหน้าผิดต่อไป และพาคนมาแต่งให้ได้ก่อน" เผยย่านซูแววตาใสสะอาด หนักแน่นเด็ดเดี่ยว
ทูตเซียนมองออก ว่าห้ามไม่ได้ ทว่าก็พอเข้าใจแล้ว คุณชายรองก็มิใช่ซ้ำเติมเสียทีเดียว นี่จะใช้ซูฉาฉา ให้นางรับปากการแต่งงานนี้ ในนาม "เสิ่นชิงหลี"
ของจริงปลอมไม่ได้ ของปลอมจริงไม่ได้!
นับว่าเป็นอุบายแยบคาย
"คุณชายรอง ท่านไม่กลัวคุณหนูเสิ่นยิ่งโกรธท่านหนักขึ้นหรือ?"
ทูตเซียนทบทวนอุปนิสัยและการกระทำของเสิ่นชิงหลีอย่างละเอียดแล้ว รู้สึกว่าไม่ได้ความเลย!
เด็กสาวผู้นั้นดูภายนอกอายุยังน้อย ทว่าทำการใดล้วนมีแผนการหนักแน่น หาใช่คนที่ใครงมงายจะชักนำได้