ในคราเดียวกันนั้น หงส์สีม่วงก็ทะยานเหนือชั้นเมฆา กำลังจ้องมองอย่างโอหังอยู่บนยอดเขาหิมะน้ำแข็ง!
ทว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้คนภายนอกยอดเขาหิมะน้ำแข็งกลับไม่สามารถเห็นได้
ทั่วทั้งยอดเขาหิมะน้ำแข็งถูกแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวที่ดูโปร่งแสงปกคลุมไว้ สายตาหรือสัมผัสญาณของผู้ใดก็ไม่อาจทะลวงเข้ามาได้
เสิ่นจิ้นลุกขึ้นนั่งบนต้นไม้คดงอ หันมองไปยังยอดเขา นอกจากตัวเขาเองแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า ตรงหน้าเขาได้ปรากฏภาพที่ดูแปลกตา แต่กลับเหมือนคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ภาพที่เขามองเห็นนั้น ชัดเจนว่าไม่เหมือนกับของเสิ่นชิงหลี...
ยามนี้เสิ่นชิงหลีแทบกลั้นลมหายใจด้วยความเหลือเชื่อ เพราะนางเห็นตัวนางเอง อยู่เบื้องหลังของเสิ่นคว่อ
"นี่มัน..."
เสิ่นชิงหลีจำทิวทัศน์รอบด้านได้ มันควรเป็นฉากก่อนที่นางจะตาย
แต่ก่อนที่นางจะตาย เสิ่นคว่อไม่ได้ปรากฏตัวเลยนะ!
หรือจะเป็นตอนนางตายไปแล้ว?
แต่นางตายเพราะวิญญาณแตกสลาย ร่างสลายเป็นเถ้าธุลี ไม่มีทางมีศพ
ทว่าภาพนี้ กลับสมจริงถึงเพียงนี้ และยังทำให้นางรู้สึกปวดใจ
นี่มันเกิดอันใดขึ้น?
เสิ่นชิงหลีรู้สึกว่ามีบางสิ่งไหลรินลงมาจากดวงตา นางยกมือแตะดู กลับเป็นหยาดน้ำตา
"อาหลี"
เสิ่นคว่อที่เรียกนางไว้ พลันชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของนาง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเสิ่นชิงหลีร่ำไห้ เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุตรสาวจึงร้องไห้ และยิ่งไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
เพราะอย่างไรเสีย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยเป็นพ่อที่ดีอย่างแท้จริง เขาอยากยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้บุตรสาว แต่นึกถึงภาพที่ถูกปฏิเสธเมื่อคราก่อน จึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีในยามนี้
"เจ้า..."
"ข้าไม่เป็นไร"
สองพ่อลูกเอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน ผู้หนึ่งอยากถามว่าเป็นอะไรไป อีกผู้หนึ่งกลับบอกว่าไม่เป็นไร
เมื่อพูดจบ เสิ่นชิงหลีก็เช็ดน้ำตาบนใบหน้าจนแห้ง ทำสีหน้าเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทว่าแฝงแววสำรวจตรวจสอบไว้ มองดูเสิ่นคว่อ "ท่านพ่อรู้หรือไม่ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้คือสิ่งใด?"