แน่นอนว่า นางยังต้องคลี่คลายข้อสงสัยเรื่องหนึ่งจากชาติปางก่อนด้วย
คราวนี้สวี่เชิ่นอวิ๋นจึงหันไปมองเสิ่นชิงหลี รู้สึกเลือนรางว่าเสียงของนางคุ้นหูอยู่บ้าง?
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังนั่งอยู่ข้างจงหมิงหลาน ทั้งสองจับมือกันอยู่ด้วย...
“องค์หญิงน้อย?” สวี่เชิ่นอวิ๋นหันไปมองจงหมิงหลาน “ฝ่าบาท?”
“ถูกต้อง” จงหมิงหลานพยักหน้า “เสิ่นชิงหลี ธิดาของเรา เป็นเส้าตี้แห่งตำหนักหงส์อัคคี”
ตำแหน่งเส้าตี้นั้นสวี่เชิ่นอวิ๋นไม่แปลกใจ แต่ธิดา? ธิดาของฝ่าบาท!? นี่มัน...
ก่อนที่สวี่เชิ่นอวิ๋นจะทันตั้งสติ จงหมิงหลานก็หันไปทางเสิ่นคว่อแล้ว “นี่คือสวามีแห่งตี้ของเรา เสิ่นคว่อ ส่วนคนนั้น...”
“บุตรเขยที่เลี้ยงดูไว้ตั้งแต่เด็ก” ตี้จิ้นที่ถูกมองอยู่รีบแนะนำตัวเอง จะได้ไม่ถูกแนะนำผิดอีกในภายหลัง
สวี่เชิ่นอวิ๋น “??”
จินอูถึงกับเบิกตากว้าง มองเสิ่นคว่อ!
“ในเมื่อจับตัวคนมาได้แล้ว จินอู”
“ข้าน้อยอยู่นี่!”
“จัดเตรียมพิธีให้เรียบร้อย ให้คนทั้งตำหนักหงส์อัคคีได้ทำความรู้จักกัน”
“รับบัญชา!” จินอูรับคำ
จงหมิงหลานดึงมือเสิ่นชิงหลีให้ลุกขึ้น “ไปเถิด ข้าจะพาเจ้าไปที่คุก”
“กระหม่อมพาตัวคนมาให้ก็พอแล้ว ฝ่าบาทกับองค์หญิงไยต้องเสด็จไปเอง?” สวี่เชิ่นอวิ๋นรีบกล่าว
“ข้าจะพาน้อยน่ารักเดินดูรอบ ๆ ด้วย” จุดประสงค์ของจงหมิงหลานอยู่ตรงนี้ นางหันไปมองเสิ่นคว่อกับตี้จิ้นด้วย “ไปด้วยกัน”
พูดจบ นางก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ มองเสิ่นคว่อ “เจ้าไหวหรือ?”
เสิ่นคว่อที่ลุกขึ้นแล้วมองนางอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดจะไม่ไหว?”
“ถ้าเช่นนั้นก็ดี ไปกันเถิด” จงหมิงหลานกลัวว่าเดิน ๆ ไปแล้วเขาจะกระอักเลือดอีก ส่วนตี้จิ้นนั้น นางยังสงสัยอยู่เสมอว่าอีกฝ่ายแสร้งทำ แต่ไม่มีหลักฐาน