กำแพงมิติ
รอบกายจินอู
เงาตราประทับของเสวียนอู่ พยัคฆ์ขาว และมังกรฟ้ารวมตัวกัน
“ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเทพบดีอีกหรือ ล้วนเป็นคนถ่อยไร้ยางอายทั้งนั้น!”
จินอูต่อต้านการกัดกร่อนของกำแพงมิติอย่างสุดกำลัง พลางสบถด่าทอไม่หยุด
แต่สิ่งที่เขากังวลที่สุดยังคงเป็นเทพธิดาตัวน้อย ภารกิจที่ฝ่าบาทมอบหมายให้เขา อย่าว่าแต่จะปฏิบัติเลย เขายังไม่ได้พบหน้านางด้วยซ้ำ
ด้วยอัตราการสูญเสียฤทธิ์เทวะในตอนนี้ เขาไม่มีทางลงไปยังโลกเบื้องล่างได้ ซ้ำยังอาจถูกกัดกร่อนจนดับสูญอยู่ในกำแพงมิติแห่งนี้
“ยังดีที่ฝ่าบาทเสด็จไปแล้ว” จินอูไม่ตื่นตระหนก กลับรู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง เพียงแต่ร้อนใจเท่านั้น!
เขาได้แต่หวังว่าเทพธิดาตัวน้อยจะไม่เป็นไร...
คิดดูแล้ว ในเมื่อกำแพงมิติถูกผนึกไว้ ย่อมไม่มีเซียนเทพองค์ใดลงมาได้ เทพธิดาน่าจะปลอดภัย
พอคิดเช่นนี้ จินอูก็ไม่ค่อยกังวลแล้ว
ถึงขั้นเริ่มคาดหวังอยู่บ้าง “ฝ่าบาทอยู่ข้างนอก หากพบว่าข้าถูกผนึกอยู่ที่นี่ ย่อมต้องหาทางช่วยข้าแน่”
คิดเช่นนี้แล้ว จินอูก็ยิ่งมองโลกในแง่ดีขึ้น!
แต่เขารอแล้วรอเล่า ก็ยังไม่มีใครมาช่วย
“หรือว่าฝ่าบาทเกิดเรื่องขึ้น?”
จินอูเริ่มร้อนใจ แต่ไม่ใช่เพราะสถานการณ์ของตนเอง
เขาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่ง “ฝ่าบาทคงไม่ได้ไปสังหารฉินซู่หนี่ว์แล้วกระมัง?”
“ต้องใช่แน่!” จินอูตบต้นขา! เขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว!
ฝ่าบาทเฝ้ารอที่จะได้พบเทพธิดามากถึงเพียงนั้น จะเสด็จจากไปกะทันหันได้อย่างไร?
ย่อมมีเพียงความเป็นไปได้เดียว! นางจะไปแก้แค้นแทนเทพธิดา...
“ข้านี่มันสมองหมูจริง ๆ!” จินอูร้อนใจแทบตาย “ฝ่าบาท! ฝ่าบาท โปรดอย่าหุนหันพลันแล่นเด็ดขาด!”
“ข้าเคยหุนหันพลันแล่นตั้งแต่เมื่อใด?” เสียงของจงหมิงหลานดังขึ้น
จินอูยังไม่ทันได้สติ “ฝ่าบาท! ทุกอย่างของพระองค์ล้วนดีหมด เพียงแต่ทำอะไรไม่เคยคำนึงถึงตนเอง ตอนนั้นที่ช่วยคุนหลุน... เอ๊ะ?”