ในถ้ำแห่งหนึ่ง
ทารกคนหนึ่ง
“จ้าวเยว่” สองคน
“จ้าวเยว่” คนหนึ่ง ช่วงล่างของร่างกายเต็มไปด้วยเลือด
อีกคนหนึ่ง อุ้มทารกในผ้าห่อตัว นั่งยอง ๆ อยู่ข้างนาง
“พี่สาวดูสิ กระดูกดุจหยก ร่างเยียบเย็นสะอาด นางมีสรีระดีเยี่ยมเลย”
“อาหลี”
“จ้าวเยว่” หน้าซีดเผือด ยกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าขาวอมชมพูของทารก แต่กลับชะงักเมื่อเห็นคราบเลือดที่ปลายนิ้ว
“ดูแลนางให้ดี” นางกล่าว
“พี่สาววางใจเถิด” จ้าวเยว่สัญญาด้วยความจริงจัง
ถึงตอนนี้ เสิ่นชิงหลีก็แน่ใจแล้วว่า ผู้ที่ตัวเต็มไปด้วยเลือดคือนางจงหมิงหลานผู้ให้กำเนิดนาง เลือดพวกนั้นต้องเป็นผลจากการคลอดนางอย่างแน่นอน
เสิ่นชิงหลีกุมหน้าอกของตนโดยไม่รู้ตัว ชาติที่แล้วนางไม่เคยรู้เลยว่า ชีวิตของนางมาได้ยากเย็นถึงเพียงนี้ ชัดเจนว่าทำให้มารดาผู้ให้กำเนิดต้องสูญเสียพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น
ก็เพราะการให้กำเนิดนางนี่เอง จงหมิงหลานจึงต้องตาย จึงเปิดโอกาสให้จ้าวเยว่ได้สวมรอย
แผนร้ายที่แสนโหดเหี้ยมนี้ จ้าวเยว่วางไว้ตั้งแต่ได้พบกับจงหมิงหลานอีกครั้ง
“เส้นลมปราณหัวใจไม่สบายหรือ?” เสียงของเสิ่นคว่อที่ถามด้วยความเป็นห่วงดังขึ้น
เสิ่นชิงหลีเงยหน้าขึ้น “อืม”
“เช่นนั้นรีบนอนลงเถิด”
เสิ่นคว่อพูดพลางก็ส่งพลังเยียวยาเข้าสู่เส้นลมปราณหัวใจของนาง
“ไม่เป็นไร ข้าพักสักครู่ก็ดีขึ้น”
เสิ่นชิงหลียกมือห้ามบิดาของนางที่กำลังสูญเสียพลังไปกับการรักษา ตอนที่นางฟื้นขึ้นมา นางก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของบิดาในร่างกาย
ช่วงที่นางหลับใหลนี้ บิดาของนางคงทุ่มเทพลังไปไม่น้อยเลย ใบหน้าก็ซีดเซียวลงไปมาก
แต่เสิ่นคว่อก็ยังไม่วางใจ “ข้าจะให้หมอประจำตระกูลมาดูหน่อย”
เสิ่นชิงหลีไม่ได้ปฏิเสธ หากไม่มีหมอวินิจฉัย บิดาของนางก็คงไม่เชื่อเป็นแน่
การมาถึงของหมอ ยังทำให้สมาชิกครอบครัวคนอื่น ๆ ที่ห่วงใยเสิ่นชิงหลีต่างตื่นตัวมาด้วย