“ท่านหัวหน้าสกุลเสิ่น ท่านคงเข้าใจผิดแล้ว” จ้าวเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงรวดเร็ว “ฉาฉาต่างหากที่ควรเป็นผู้ที่พวกท่านต้องออกมาต้อนรับ”
แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเสิ่นเยวียนจึงใช้คำว่า “บรรพชนน้อย” เรียกเด็กเวรนั่น แต่ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะได้รับการชี้แจง
“นางถึงจะเป็นลูกสาวของข้าจ้าวเยว่” มือเหี่ยวย่นของจ้าวเยว่ลูบไล้บนศีรษะของซูฉาฉา “ก่อนหน้านี้ข้าให้นางใช้ชื่อของเสิ่นชิงหลีแอบอ้าง เพื่อมายอมรับบรรพชนคืนสู่ตระกูล อันที่จริงเป็นเพราะมีความลำบากที่ไม่อาจบอกกล่าวได้ หากไม่เชื่อ ข้าสามารถปฏิญาณต่อฟ้าดินได้”
เดิมทีเสิ่นเยวียนไม่คิดจะสนใจนางแก่ผู้นี้ แต่นางกลับเอ่ยถึงคำปฏิญาณต่อฟ้าดิน!
บรรดาลูกหลานสกุลเสิ่นคนอื่น ๆ ก็พากันเหลียวมองเช่นกัน “คำปฏิญาณต่อฟ้าดิน?”
เสิ่นเยว่เดินเข้ามาข้างกายเสิ่นเยวียน สองพี่น้องสบตากัน
ในหมู่คน เสิ่นชิงฉือเอ่ยขึ้นแล้ว “เช่นนั้นเจ้าก็สาบานออกมาสิ!”
ทั่วทั้งลานเงียบกริบ ทุกคนต่างเงียบมองจ้าวเยว่ ความหมายชัดแจ้งยิ่ง
ซูฉาฉาตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ผู้ใดเป็นมารดาของนาง นางรู้แจ้งแก่ใจ หากท่านอาจารย์ปฏิญาณต่อฟ้าดินจริง เกรงว่าคงถูกกำจัดในทันที
ทว่า จ้าวเยว่กลับสาบานแล้ว “ข้าจ้าวเยว่ ขอปฏิญาณต่อฟ้าดินว่าเสิ่นฉาฉาคือบุตรสาวของข้า หากมีวาจาเท็จแม้เพียงครึ่งคำ ขอให้ต้องอัสนีบาตห้าสายฟาดลงมา!”
คำปฏิญาณเอ่ยออกมา ท้องฟ้าสดใสไร้คลื่นลม
เสิ่นเยวียนประหลาดใจ “นางเป็นบุตรสาวของเจ้าจริงหรือ?”
“ถูกต้อง มิเช่นนั้นเหตุใดข้าจึงปฏิบัติต่อนางดีถึงเพียงนี้?” จ้าวเยว่ย้อนถาม
ซูฉาฉางงงัน มารดาของนางมิได้อยู่ที่สกุลซูหรอกหรือ เหตุใดจึงกลายเป็นท่านอาจารย์?