เลือดหงส์ชะงักค้าง ราวกับกำลังลังเล จ้าวเยว่พลันหน้าถอดสี!
“ข้าบอกให้กลับมา!” เสิ่นชิงหลีออกคำสั่ง!
สุรเสียงเย็นใสและเยียบเย็นกังวานทะลุฟ้า แทรกผ่านเข้าไปในหูของคนสกุลเสิ่นทุกคน
ผู้ที่ตอบสนองต่อเสียงนี้ก่อนใคร ก็คือตัวการที่ถูกออกคำสั่ง—เลือดแก่นหงส์ทองคำ
“กี้!” เงาหงส์ทองคำอันหยิ่งผยองและแข็งกร้าวหันกลับมา สายตาที่คล้ายมีรูปร่างจริงทะลวงผ่านชั้นเมฆและห้วงมิติ มองไปยังเสิ่นชิงหลีซึ่งอยู่ห่างออกไปนับพันลี้
เงาร่างนั้นดูราวกับมีสติปัญญา ในดวงตาทอประกายดั่งโลหะและสายฟ้า ความหยิ่งทะนงผสานเข้าด้วยกัน!
เสิ่นชิงหลีซึ่งยืนอยู่กลางนภาก็กำลังจ้องมองมันนิ่งงัน
สายตาทั้งสี่ประสานกัน เสียงคำรามของหงส์อันองอาจไม่ยอมจำนนราวกับดังก้องไปทั่วจักรวาล
“มา”
เสิ่นชิงหลีกล่าว
“กี้!”
หงส์ทองคำผู้หยิ่งผยองไร้เทียมทานกระพือปีกโผเข้ามาทันที
วิหคดีเลือกไม้ใหญ่เพื่อเกาะพัก หงส์ไม่ยอมร่อนลงหากมิใช่ต้นอู๋ถง
แม้บนกายเสิ่นชิงหลีจะไม่มีต้นอู๋ถง แต่มีต้นไม้เทพฝูซาง!
วิหคเทพมีสติปัญญาสูงส่ง ต่อให้เป็นเลือดแก่นที่ถูกหลอมขึ้นหลังจากมันตายแล้ว ทั้งสายตาและสติปัญญาก็ยังเหนือชั้นอย่างไร้ผู้ใดเทียบ
ก่อนหน้านี้มันถูกอักขระเทวะบนแท่นบูชาควบคุม จึงไม่มีทางเลือก ได้แต่ไหลไปตามพลังของแท่นบูชา มุ่งสู่ร่างของเจ้าคนไร้ประโยชน์ผู้นั้น แต่บัดนี้กลับไม่เหมือนเดิมแล้ว
ทิศทางของแท่นบูชามุ่งไปยังเสิ่นชิงหลี
ทิศทางของอักขระเทวะก็มุ่งไปยังเสิ่นชิงหลีเช่นกัน
ทันใดนั้น แสงเจิดจรัสโบราณบนแท่นบูชาก็เปล่งประกายเจิดจ้า จากนั้น—
เลือดหงส์สีทองทั้งหมดพลันสลายออกกลางอากาศ ดุจน้ำตกสีทองไหลย้อนขึ้นสู่ฟ้า พุ่งทะยานเป็นระยะทางนับพันลี้ ก่อนเทลงมายังเสิ่นชิงหลี