เหนือป่าสิบทิศ หงส์ไฟน้อยถูกขวางทางไว้
“ครี๊!”
เจี๊ยบที่กำลังโกรธ พ่นเปลวเพลิงหงส์ใส่เสิ่นเยวียนและคนอื่น ๆ ทันที
ดีที่มันยังเล็ก ไม่อย่างนั้นเสิ่นเยวียนกับพวกอาจต้านทานไม่ไหวจริง ๆ
“ผิดไปแล้ว ท่านอารู้ว่าผิดไปแล้ว คุณหนูน้อย ช่วยควบคุมหงส์ไฟน้อยของเจ้าทีเถิด”
เสิ่นเยวียนไม่กลัวเสียหน้า พอพบหน้าก็รีบยอมรับผิดทันที กลับทำให้เสิ่นชิงหลีไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
เสิ่นตัวยกมือปิดหน้า ไม่อยากยอมรับเลยว่านี่คือพี่ชายตน
เสิ่นคว่อก็ตกใจมาก “พี่ใหญ่?”
นี่คือพี่ชายผู้ทรงอำนาจเกรียงไกรไร้เทียมทานของตนจริงหรือ?
คงไม่ใช่ถูกสิ่งชั่วร้ายอะไรเข้ายึดร่างไปแล้วกระมัง
“เจ้าน่ะหรือคืออาหลี?”
เสิ่นชิงฉือเบียดใบหน้าหล่อเหลาออกมาจากหมู่ท่านอาและท่านลุง มองเสิ่นชิงหลีด้วยความสงสัย
มีเขาเป็นหัวเรือใหญ่ บรรดาท่านพี่ลูกพี่ลูกน้องก็พากันทำตาม เบียดตัวออกมาดูเสิ่นชิงหลี
ท่านพี่ชายสิบคน ยี่สิบตาจับจ้องเป็นประกาย เสิ่นชิงหลีเอามือลูบขนของหงส์ไฟน้อย
หงส์ไฟน้อยร้อง “เจี๊ยบ” ด้วยความเจ็บ หันมามองนางอย่างน้อยใจ
เสิ่นชิงหลีแสดงสีหน้าขอโทษ แล้วรีบลูบขนให้กลับเข้าที่อย่างรวดเร็ว
“อาหลี คุณหนูน้อย พวกเรา... กลับบ้านก่อนดีหรือไม่?”
เสิ่นเยวียนที่ไม่ได้สนใจเสิ่นคว่อ มองเสิ่นชิงหลีอย่างระมัดระวัง
เพราะก่อนหน้านี้เขาคิดจริง ๆ ว่าคนที่ชื่อฉาฉาเป็นหลานสาวของตน
เสิ่นชิงหลีมองเขา แล้วมองไปยังดวงตาจริงใจคู่แล้วคู่เล่าที่อยู่ข้างหลัง แท้จริงแล้วค่อนข้างงุนงง
แม้ว่าเสิ่นตัวจะรับประกันว่า เพียงนางปรากฏตัว สกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ยจะไม่มีวันจำผิดคน แต่เมื่อภาพภาพนี้เกิดขึ้นจริง นางกลับ...