เสิ่นชิงหลีขมวดคิ้ว หยุดฝีเท้า หันกลับมามองคนที่คุกเข่าเต็มพื้น
ทั่วทั้งลานเงียบสงัด ทุกคนมองตามสายตาของนางไปยังคนที่เรียกนาง
กู้ฉือเฮ่อจ้องมองนางอย่างเว้าวอน "ขออภัย ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความผิดของข้า ขออภัยด้วย"
เสิ่นชิงหลีขมวดคิ้วลึกกว่าเดิม "อย่าเรียกข้าว่าพี่สาว"
ชั่วขณะเมื่อครู่ นางเกือบนึกว่าอาจิ่นกลับมาแล้ว
"ขอรับ ท่านพี่หญิงใหญ่" กู้ฉือเฮ่อไม่กล้าขัดขืน "ขออภัย"
เมื่อมีเขานำก่อน คนอื่นจึงกล้าเอ่ยปาก "ขออภัย ท่านพี่หญิงใหญ่"
"เรียกใคร?" เสิ่นชิงฮวงหัวเราะเย็น "คุณชายรองแห่งสกุลเสิ่น เป็นคนที่พวกเจ้าคู่ควรเรียกว่าท่านพี่หญิงใหญ่หรือ?"
อิทธิฤทธิ์หงส์อันเกรียงไกรบดขยี้จนศิษย์สำนักปี้ยวี่ทั้งหมดรวมทั้งกู้ฉือเฮ่อ ต่างไม่กล้าเงยหน้าอีก
"เหตุใดยังให้คนพวกนี้มา?" เสิ่นคว่อรู้จักดีว่ากู้ฉือเฮ่อกับพวก ล้วนเป็นตัวน่ารำคาญ
ไป๋เหรินซานใจเต้นระทึก รีบตวาดไล่ "ใครใช้ให้พวกเจ้ามา? ยังไม่รีบแยกย้ายกันไป!"
"เจ้าสำนัก..."
"ออกไป!"
ไป๋เหรินซานหวาดกลัวว่าจะถูกพาลเอาผิด เกรงว่าสำนักปี้ยวี่ทั้งสำนักจะถูกทำลายล้าง!
ตอนที่เขาไร้ซึ่งแดนปราณ เขาก็เข้าใจแล้วว่าเสิ่นชิงหลีหาใช่คนใจอ่อนอีกต่อไป
กู้ฉือเฮ่อกับพวกหน้าซีดเผือด คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่คุณสมบัติในการคุกเข่าขอขมา พวกเขาก็ไม่มี
เสิ่นชิงหลีก็ไม่ได้มองพวกเขาอีก ก้าวเท้าเข้าไปในท้องพระโรง เหล่าเจ้าสำนักและคณะผู้อาวุโสที่อยากจะตามเข้าไป ถูกเสิ่นชิงฮวงขวางไว้โดยตรง "พวกเจ้าไม่ถูกเรียกพบ รออยู่ที่นี่"