สาเหตุที่ทำให้นางหลับไหลได้สูญสิ้นไปแล้ว
ปลายนิ้วของจงหมิงหลานแตะลงบนหน้าซองจดหมาย
“พบท่าน”
“ขอรับ ฝ่าบาทนีสตรี”
กาทองคำสามขาร่อนบินหายวับไป
จงหมิงหลานหลับตาลงอีกครา
ทว่า ข้างหูนางกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังสะท้อน
“ท่านแม่...”
เป็นเสียงของเด็กหญิงตัวน้อย
ทั้งยังทำให้รู้สึกถึงความผูกพันอย่างประหลาด
ราวกับเรียกนาง มิใช่เรียกผู้ใดอื่น?
เมื่อถึงขั้นภูมิเช่นนางแล้ว จะเกิดหูแว่วโดยไร้สาเหตุ หรือรู้สึกผูกพันอย่างไม่มีที่มา หาได้ไม่
ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว—นางมีธิดาแห่งจักรพรรดิ ความทรงจำที่ขาดหาย ต้องเกี่ยวพันกับเรื่องนี้
“บุตรของข้า”
จงหมิงหลานแผ่สัมผัสออกไป ทั่วฟ้าปฐพี นางต้องตามหาบุตรของนางให้พบ
*
สำนักปี้ยวี่
ข่าวการกลับมาของเสิ่นชิงหลีแพร่สะพัดไปรวดเร็วดุจไฟลามทุ่ง
ไป๋เหรินซานนั้นไม่ต้องเอ่ยถึงแล้ว เขานำบรรดาท่านเจ้าสำนัก คณะผู้อาวุโส มาต้อนรับรออยู่ที่ปากทางเข้าภูเขาด้านหลังด้วยตนเอง
ภายในสำนัก หมู่ศิษย์ยิ่งถกเถียงกันอย่างคึกคัก
“ฉินเสี่ยวซู เจ้าก็มาแล้วหรือ”
“ศิษย์พี่เฉิงเจิน”
“หวังเจิ้นซิน มาเร็วเข้า”
เหล่าศิษย์ที่มารวมตัวกันอยู่หน้าท้องพระโรงสำนักเจ้าสำนัก ล้วนเป็นศิษย์แกนหลักของสำนักปี้ยวี่ และล้วนเคยได้รับพระคุณจากเสิ่นชิงหลี
แม้ว่ากู้ฉือเฮ่อจะมาช้า แต่นางก็มาแล้ว
ไป่หลี่ฉงถงนั้นมิได้มา เขาได้ออกจากสำนักปี้ยวี่ และกลับคืนสู่ตระกูลไป่หลี่
“ท่านพี่ใหญ่!”
“ท่านพี่ใหญ่!”
“......”
เผยย่านซู ไป่หลี่ฉงถง ล้วนไม่อยู่ ส่วนเสิ่นชิงหลีนั้น ยิ่งออกจากสำนักปี้ยวี่ไปก่อนหน้านี้แล้ว
ในป่าที่ไร้ราชสีห์ หมีกู้ฉือเฮ่อผู้นี้ก็กลายเป็นท่านพี่ใหญ่แห่งศิษย์ร่วมรุ่นของสำนักปี้ยวี่ไปแล้ว