ตี้จิ้นเองก็รู้สึกเหลือเชื่อ แต่เขากลับรู้จักมันจริง ๆ
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่อาหลีกับท่านพ่อราคาถูกก็รู้จักเช่นกัน...
นี่มันอะไรกัน?
ปล้นตัวเองหรือ?
ตี้จิ้นพูดไม่ออกเลย
ตี้จิ้นขมวดคิ้วคิดว่า ไอ้เจียงหยวนนี่ต้องมีตัวตนอื่นอีกแน่
เพราะความคุ้นเคยที่เขารู้สึกตอนนี้ ไม่ได้มาจากการพบเจอเพียงไม่กี่ครั้งช่วงนี้
มิน่าล่ะถึงเข้าใจพลังจักรวาลได้...
เฒ่านี่มีดี แต่เขากลับนึกไม่ออกเสียแล้ว
มหาแดนอนัตตา ดูท่าคงต้องหาทางเข้าไปสักครั้ง แต่เขาก็ใจไม่สู้
"คิดไม่ออกก็อย่าคิดเลย" ทันใดนั้น เสิ่นชิงหลีก็เอ่ยขึ้น
ตี้จิ้นลืมตาขึ้น ก็เห็นแววตาของเสิ่นชิงหลีที่เปี่ยมด้วยความเป็นห่วงจนแทบจะล้นออกมา
นี่แหละคือสิ่งที่เขาอาลัยอาวรณ์ ราวกับครั้งแรกที่ต้องจากนางไป เขาก็ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
ครั้งนี้ก็แตกต่างจากครั้งก่อนมาก เขาสัมผัสได้ว่าภายในใจของนางนั้นยอมรับเขาแล้ว
"อย่าคิดเลย" เสิ่นชิงหลียื่นมือมาลูบไล้คิ้วและหน้าผากของตี้จิ้น "ไม่ว่าใครจะลงมือ ก็คงมุ่งเป้ามาที่ข้าเป็นหลัก เช่นนั้นเขาย่อมต้องให้ข้ารู้เอง เมื่อถึงเวลาค่อยหาทางแก้ไป ข้าไม่เกรงกลัวสิ่งใด"
คำว่าไม่เกรงกลัวนี้ เปี่ยมด้วยความมั่นใจ
ทั้งยังมั่นใจว่าตนผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน อุปสรรคใด ๆ ก็ไขได้
มองย้อนเส้นทางของนาง นับแต่ชาติก่อน จวบจนเกิดใหม่ กระทั่งบัดนี้ นางก็มีสิทธิ์กล่าวเช่นนั้นอย่างแท้จริง