“ตูม!”
ช่องทางเหาะขึ้นสวรรค์เกิดระเบิดขึ้นอย่างฉับพลัน!
เหล่าทหารเซียนจากตำหนักเสวียนอู่ที่เฝ้าประจำการอยู่ไม่ทันตั้งตัว ถูกแรงระเบิดกระเด็นออกไปโดยตรง
จากนั้น ก่อนที่พวกเขาจะทันได้สติ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากช่องทาง
ถ้าไม่ใช่เพราะจินอูมีสายตาที่ดีเลิศ ด้วยท่าทีกลมกลืนปลอมปนของอีกฝ่าย เขาอาจจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำ!
ให้ตายเถอะ...
เจ้าเด็กนี่
พี่สามของเส้าตี้นี่นา!
โหดร้ายป่าเถื่อนถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“ใครน่ะ!”
“จับมันไว้!”
ทหารเซียนตำหนักเสวียนอู่ที่เพิ่งสูดลมหายใจได้ทัน เห็นเพียงแค่เงาของเสิ่นชิงโม่ ก็รีบกรูเข้ามาจะจับกุมตัว
แต่พวกเขาจะจับได้อย่างไร?
จินอูลงมือไปแล้ว คว้าตัวเสิ่นชิงโม่บินหนีไปได้ในพริบตา
พวกเขาเพิ่งจะออกไปได้ไม่นาน คนสนิทของเสากวานอู่ก็นำตัวเซียนสาวจากคุนหลุนคนหนึ่งมายังที่แห่งนี้
อย่างไรก็ตาม จินอูไม่สามารถย้อนกลับไปยังวังเทพหงส์เพลิงได้โดยตรง เพราะเสิ่นชิงโม่ไม่ยอมสงบนิ่งเลยสักนิด
“เจ้าเด็กน้อย ข้ามิใช่คนร้ายเสียหน่อย เจ้าจะมาสู้รบตีรันกับข้าทำไม?”
หลังจากวางเด็กน้อยไว้ในที่ไร้ผู้คน จินอูก็ยอมจำนน เด็กคนนี้คิดจะระเบิดตัวเอง!
ช่างใจกล้าเด็ดเดี่ยวเหลือเกิน เขาไม่เคยพบเห็นใครที่พอพูดไม่ลงรอยก็คิดจะจบชีวิตตัวเองก่อนเช่นนี้!
ยังดีที่เขาเป็นฝ่ายมา ไม่ใช่สวี่เชิ่นอวิ๋น ไม่อย่างนั้นคงหยุดยั้งความดุดันของเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้จริง ๆ!
“ท่านเป็นใคร?” เสิ่นชิงโม่ถาม
ทั่วร่างของเขาถูกฤทธิ์เทวะของจินอูปิดผนึกไว้
หากไม่ปิดผนึก เขาก็จะระเบิดตัวเอง...
จินอูหยิบภาพวาดของเขาออกมา “เส้าตี้เสิ่นชิงหลีของเราเป็นผู้ให้ไว้ เป็นเจ้าใช่ไหม นางให้ข้ามารับเจ้า”