“อาหลี”
เป็นเสียงของเสิ่นคว่อ
เสิ่นชิงหลีที่อยู่ในมิติไม่ได้ยิน แต่อสรพิษขาวตัวน้อยพุ่งออกมา
“ฟ่อฟ่อ!”
“ข้ารู้แล้ว”
เสิ่นคว่อที่ฟัง “ภาษางู” ออกอย่างชัดเจน ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เฝ้านางให้ดี” เสิ่นคว่อกำชับ
อสรพิษขาวตัวน้อยหันหัวเดินหนีไป ท่าทางยโสราวกับบอกว่า นายน้อยไม่ต้องมาสั่งข้าก็ได้
ในเวลาเดียวกัน เสิ่นชิงหลีในมิติกำลังตรวจดูบาดแผลน้อยใหญ่บนร่าง
หลังจากเพิ่งหลอมรากกระดูกใหม่ ตัวนางยังมีแผลภายในอีกหลายแห่งที่ยังไม่ฟื้นฟู แถมยังโดนไป่หลี่ฉงถงและจ้าวเยว่ซ้ำเติมบาดแผลอีก แท้จริงแล้วนางฝืนมาตลอด
“หือ?”
เมื่อสำรวจภายในอีกครั้ง เสิ่นชิงหลีก็พบว่าบาดแผลภายในก่อนหน้านี้หายดีหมดแล้ว?
พลังฟื้นฟูร่างกาย!?
เสิ่นชิงหลีสัมผัสร่างกายของตนอย่างละเอียด จึงพบว่าในช่วงที่นางออกไปต่อสู้ พลังสีม่วงที่เอ่อล้นออกมาจากกระดูก ได้ช่วยบำรุงร่างกายของนาง เสริมสร้างเส้นลมปราณที่เพิ่งฟื้นฟูจนแข็งแกร่งและยืดหยุ่นขึ้น
ส่วนที่อุดตัน เกี่ยวพันผิดที่ ก็ถูกเยียวยาด้วยตัวเอง
ถ้านางไม่กดเอาไว้ เกรงว่าจ้าวเยว่กับพวกจะจับพิรุธได้ บาดแผลในภายหลังอาจหายไปกว่าครึ่งแล้ว
“นี่คือความเหนือธรรมดาของการบำเพ็ญคู่เซียนมารหรือ?”
เสิ่นชิงหลีพึมพำถามตนเอง ในแววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ตัวนางเองยังคิดว่าจะฟื้นตัวได้ต้องใช้เวลาหลายเดือนเป็นอย่างน้อย เตรียมใจจะเก็บตัวฝึกฝนสักสองสามวันแล้ว
แต่ก็มีเรื่องแปลกอยู่อย่างหนึ่ง ก่อนที่นางจะออกจากการปิดด่าน ระดับของนางชัดเจนว่าอยู่ขั้นกลางของนักพรตระดับอาจารย์แล้ว เหตุใดออกไปข้างนอกเพียงครั้งเดียว กลับตกลงมาอยู่ขั้นต้นของนักพรตระดับอาจารย์?