จ้าวเยว่รู้สึกอย่างชัดเจนว่า เมื่อนางพูดเช่นนี้แล้ว เสิ่นชิงหลีจะต้องดีใจรีบกลับมาอยู่เคียงข้างนางเป็นแน่
นางคิดแล้วว่า ที่เสิ่นชิงหลีขัดขืนนางเช่นนี้ ก็เพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากนางเท่านั้น
ก็เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่พยายามฝึกฝนก้าวหน้าอย่างยอดเยี่ยม สร้างความภาคภูมิใจให้นาง ล้วนแต่ต้องการให้ชื่นชมสักหน่อยเท่านั้น
ซูฉาฉาเองก็พูดกับนางเช่นนี้ “ท่านอาจารย์วางใจเถิด ท่านพี่หญิงใหญ่ได้ยินคำนี้แล้ว ต้องจากยอดเขาหิมะน้ำแข็งไปแน่นางรักท่านอาจารย์เพียงนั้น”
จ้าวเยว่พยักหน้าเล็กน้อย ในใจเห็นด้วยอย่างยิ่ง
เผยย่านซูที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางกลับขมวดคิ้วกล่าว “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าไม่ควรตามมาด้วย ที่นี่หนาวเย็นนัก ไม่ดีต่อร่างกายเจ้า”
“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว!” กู้ฉือเฮ่อเห็นด้วยเต็มที่ “ศิษย์น้องเล็ก ข้าส่งเจ้ากลับไปก่อนเถิด”
“ข้าไม่เป็นไร” ซูฉาฉาส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว “ท่านพี่หญิงใหญ่จากยอดเขาเซียนจื่อไปเพราะข้า ข้าจะต้องเชิญนางกลับไปให้ได้ มิฉะนั้นข้าจะเป็นคนเช่นใดเล่า”
“นางนี่เจ้าเล่ห์นัก!” กู้ฉือเฮ่อสีหน้าฉุนเฉียว “ใจแคบคิดแต่จะดึงดูดความสนใจของท่านอาจารย์ แต่กลับใช้เจ้าเป็นแพะ ศิษย์น้องเล็กวางใจเถิด ทั้งสำนักของเราต่างมองทะลุใบหน้าอัปลักษณ์นั่นของนางแล้ว ไม่มีใครหลงกลหรอก!”
“ร่างกายเจ้ายังไม่ฟื้นดี ข้าส่งเจ้ากลับ” เผยย่านซูพูดพลางจับแขนซูฉาฉา เตรียมจะเหินกระบี่พานางจากไป
เสิ่นชิงหลีที่เพิ่งลงมาจากยอดเขา เห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี
“ท่านพี่หญิงใหญ่!” ซูฉาฉารีบร้องเรียก พลางกอดแขนเผยย่านซูไว้ หันไปบอกจ้าวเยว่ “ท่านอาจารย์ดูสิ! ท่านพี่หญิงใหญ่ยังคงคิดถึงท่านอยู่!”