ซูฉาฉายังไม่ทันได้ร้องด้วยซ้ำ นางก็กลายเป็นเถ้าธุลีแล้ว
จ้าวเยว่ตะลึงงัน...
"ฉา ฉา..."
นางพร่ำพึมพำ "มอง" ไปยังซูฉาฉาที่ไม่มีตัวตนอีกต่อไป ยังไม่ทันตั้งตัว
คนของสกุลเสิ่นทั้งหมด รวมถึงเผยย่านซูกับนายบ่าว ต่างก็คาดไม่ถึงว่าเสิ่นชิงหลีจะลงมือเด็ดขาดเพียงนี้
แม้แต่ทูตเซียนยังพึมพำออกมา "น้องสาวแท้ ๆ นะ สังหารง่าย ๆ แบบนี้เลยรึ?"
มือของเผยย่านซูก็กำชายแขนเสื้อไว้แน่น นัยน์ตาใสแจ๋วทว่าเคร่งขรึมจับจ้องมองเสิ่นชิงหลี
"ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ!"
เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างกะทันหัน ดึงดูดให้ทุกคนมองไปยังผู้ที่กำลังปรบมือ
คือหงส์ไฟน้อย กระพือปีกสองข้างกระทบกัน ดีอกดีใจยิ่ง!
เสิ่นชิงหลียืนขึ้น เถ้าธุลีบนพื้นปลิวไปตามสายลม
"เจ้าสังหารฉาฉา!" จ้าวเยว่กรีดร้องเสียงหลง
เสิ่นชิงหลีชายตามองนาง "ดังที่เจ้าเห็น"
"เจ้า เจ้า..." จ้าวเยว่มองเสิ่นชิงหลีที่เปล่งประกายเจิดจ้าดุจตะวันฉาย ทำให้นางไม่กล้าสบตาโดยตรงอย่างบอกไม่ถูก ได้แต่มองไปทางเสิ่นเยวียน "หัวหน้าสกุลเสิ่นก็เห็นแล้ว คนชั่วร้ายที่ลงมือสังหารน้องสาวแท้ ๆ เช่นนี้ ตระกูลเสิ่นฉางสุ่ยของพวกเจ้ายังจะกล้ารับอีกหรือ?"
เสิ่นชิงหลีก็มองไปทางเสิ่นเยวียนเช่นกัน แววตาสงบนิ่ง กระจ่างลึก ปราศจากคลื่นใด ๆ ไร้อุณหภูมิ
เสิ่นเยวียนรับรู้ถึงสายตาของนาง สิ่งที่ตอบกลับมา กลับเป็นความชื่นชมและพึงพอใจอย่างเปิดเผย
คำตอบของเขายิ่งตรงไปตรงมา "ข้าขอประกาศว่า นับแต่บัดนี้ เสิ่นชิงหลีคือคุณชายรองแห่งสกุลเสิ่นฉางสุ่ย"
จ้าวเยว่ตะลึง! นี่มันอะไรกัน?
นางมองไปยังลูกหลานสกุลเสิ่นคนอื่น ๆ ทันที นางไม่เชื่อว่าพวกเขาจะยอม!
ความจริงก็เป็นดังนางคาด เสิ่นเอวี๋ยผู้น้องสองได้ขมวดคิ้วคัดค้านแล้ว "ท่านพี่ใหญ่ เหตุใดถึงได้บุ่มบ่ามเช่นนี้?"