ในสายตาของทุกคน ร่างของเสิ่นชิงหลีที่ยังคงมีเพียงขั้นนักพรตระดับเซียนนั้น ไร้ซึ่งกลิ่นอายปฐมกาลแม้แต่น้อย
ทว่าด้านหลังนาง อาณาเขตเขาเซียนได้ปิดลงแล้ว หมายความว่าไม่มีผู้ใดอยู่ในภูเขาอีก
สายตาที่ผู้คนจับจ้องไปที่เสิ่นชิงหลีต่างก็เบนออกไป รู้ดีว่าเป็นนางไม่ได้
"พี่หญิง" เสิ่นจิ้นก้าวเข้ามาหา
เสิ่นคว่อตามมาติด ๆ "เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?"
เสิ่นชิงหลีหยุดฝีเท้า ภาพตรงหน้านี้ ช่างแตกต่างจากตอนที่นางออกมาเมื่อสามปีก่อนยิ่งนัก
คนที่เข้ามาล้อมรอบน้อยลงมาก แต่ไม่มีใครถามว่านางได้รับสืบทอดสิ่งใดบ้าง
พวกเขาเพียงเป็นห่วงตัวนางอย่างแท้จริง เห็นเพียงนาง ไม่ใช่ "ศิษย์พี่ใหญ่ประจำสำนัก" ไม่ใช่ "อัจฉริยะแห่งสำนัก"
"ข้าไม่เป็นไร" เสิ่นชิงหลีกางแขนแสดงให้ครอบครัวเห็นว่านางสบายดี
"ไม่เป็นไรก็ดี" เสิ่นคว่อถอนหายใจอย่างโล่งอก "ไปกันเถิด พวกเรากลับ"
สำหรับการประลองใหญ่สำนักที่กำลังจะมาถึง เขาไม่ได้คิดจะให้เสิ่นชิงหลีเข้าร่วม แต่...
"จะกลับอะไร?" กู้ฉือเฮ่อตะโกนอย่างโอหัง "ผู้ใดที่เข้าเขาเซียนมาแล้ว จักต้องเข้าร่วมการประลองเพื่อสำนัก ไฉน เจ้ายอดเขาเสิ่นยังไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องนี้?"
เสิ่นคว่อขมวดคิ้ว แววตาเย็นเยียบวาบขึ้นชั่วขณะ
ทว่าเสิ่นชิงหลีตอบโต้ได้เร็วกว่าเขา!
"เพียะ!"
หันหลังกลับ ฟาดฝ่ามือเดียว!
เฉียบขาดถึงเพียงนี้
กู้ฉือเฮ่อและซูฉาฉาที่อยู่ข้างกาย รวมถึงคนอื่น ๆ ล้วนไม่ทันได้ตอบสนอง เขาก็ถูกตบเข้าแล้ว
กู้ฉือเฮ่อกุมใบหน้าที่บวมแดงร้อนผ่าว งุนงงไปหมด "เจ้าตบข้า?"
ซูฉาฉาเองก็ตกตะลึงเอามือปิดปาก สมองยังหมุนตามไม่ทัน
"ตบเจ้าผิดด้วยหรือ? พูดถึงอายุ บิดาข้าถือเป็นผู้อาวุโสของเจ้า พูดถึงฐานะ บิดาข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า เจ้ากล้าพูดกับท่านเช่นนี้ ถูกตบยังนับว่าน้อยไป" เสิ่นชิงหลีไม่ตามใจแม้แต่น้อย