จ้าวเยว่รู้แก่ใจดี แต่นางไม่ได้ขัดขวาง กลับหัวเราะเยาะเย็นชาใส่เสิ่นชิงหลี
ในสายตานาง ทั้งหมดนี้เสิ่นชิงหลีหาเรื่องเอง นางให้โอกาสเด็กทรพีคนนี้กลับตัวนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
แต่เด็กทรพีกลับขัดขืนนางครั้งแล้วครั้งเล่า ยังสนิทสนมกับเสิ่นคว่อคนเลวที่โลเลและไอ้ลูกชั่วตัวนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ แถมร่วมมือกันยั่วยุนาง เช่นนั้นก็อย่าหาว่านางใจร้าย
เสิ่นคว่อเห็นท่าทีของนางแล้วใจหาย รีบฉุดเสิ่นชิงหลีที่กำลังจะก้าวขึ้นเวทีเซวียน “อาหลี ไปไม่ได้นะ”
“เวทีตั้งไว้แล้ว ท่านก็อย่าขวางเลย” เสิ่นจิ้นพูด “ส่วนแผนเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น ท่านวางใจ ข้าจัดการไว้หมดแล้ว”
“เจ้าจัดการ?” เสิ่นคว่อสีหน้าเปลี่ยน “เจ้าจัดการอะไร?”
เสิ่นจิ้นเกาหัว “มากมาย ยังไงก็ไม่ให้ท่านพี่เสียเปรียบ”
หลายวันมานี้เขายุ่งจริง ๆ ง่วนกับนั่นนี่จนถึงวันนี้ จะให้ตาเฒ่าเสิ่นมาป่วนไม่ได้
เสิ่นชิงหลีกลับมีประกายตาประหลาด “เจ้าทำอะไร? อย่าทำให้ข้าปวดหัวนะ ไม่งั้นข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่”
“ข้าจะกล้าได้อย่างไร” เสิ่นจิ้นเม้มปาก แต่กลับเห็นเผยย่านซูเดินมา เขาพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นเฉยชาห่างเหินถึงที่สุด
เสิ่นชิงหลีเห็นแล้วชะงัก ก็ได้ยินเสียงของเผยย่านซูลอยมาจากด้านหลัง “เสิ่นชิงหลี”
ที่แท้ก็เห็นคนอัปมงคลน่ะเอง
เสิ่นชิงหลียกมือบีบหน้าเสิ่นจิ้นเบา ๆ
เสิ่นจิ้นทำหน้าบูดลงทันที ไม่พอใจถลึงตาใส่นาง
เสิ่นชิงหลีหันหลังกลับ มองไปทางเผยย่านซู ฝ่ายหลังจับได้เฉียบถึงความเอ็นดูและรอยยิ้มในแววตานาง ชั่วขณะใจลอย
ก่อนหน้านี้ นางเคยมองกู้ฉือเฮ่อ ไป่หลี่ฉงถงแบบนี้มาตลอด แต่ตอนมองเขา กลับไร้ความเอ็นดู มีแต่ความตื่นเต้นยินดีของสาวน้อยที่หลงรักหนุ่ม