คืนแรกของเสิ่นชิงหลีที่สำนักเทียนซิง ผ่านพ้นไปด้วยการบำเพ็ญ
สำนักเทียนซิงนั้น ยิ่งกว่าที่พักซึ่งเคยมีห้วงเวลาเหลื่อมล้ำ เหมาะแก่การบำเพ็ญเสียอีก
หลิวเมิ่งมาเรียกนางไปกินมื้อเช้า นางจึงยังอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงอาหารเหล่านั้น นางก็รีบรุดไปยังโรงอาหารทันที
"ศิษย์น้องเล็ก เจ้าตัดสินใจแล้วหรือยังว่าจะฝากตัวเป็นศิษย์ท่านอาจารย์ผู้อาวุโสท่านใด?" หลิวเมิ่งเอ่ยถาม
"มิใช่ทางสำนักเป็นผู้กำหนดหรือ?" เสิ่นชิงหลีถามกลับ นางฟังจากเจ้าสำนักแล้วเข้าใจว่าจะถูกกำหนดให้
"ไม่ใช่ เจ้าเป็นคนตัดสินใจเอง" หลิวเมิ่งฉงน "ท่านอาจารย์กับอาจารย์อาพวกท่านไม่ได้ถามเจ้าหรือ?"
"ถามอะไร?" เสิ่นชิงหลีไม่เข้าใจ
หลิวเมิ่งตกตะลึงยิ่ง "เจ้ายอดเยี่ยมปานนี้ พวกท่านไม่แสดงท่าว่าอยากรับเจ้าเป็นศิษย์หรือ?"
เสิ่นชิงหลีส่ายหน้า "ไม่มี"
"เป็นไปได้อย่างไร?" หลิวเมิ่งร้อนใจ "เจ้ารอข้าก่อน ข้าจะไปบอกอาจารย์ข้า ให้เจ้ากับข้าได้ฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ข้าด้วยกัน!"
เสิ่นชิงหลียังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลิวเมิ่งก็หายวับไปแล้ว นางอยากถามอะไรเพิ่มก็ถามไม่ได้
โชคดีที่บิดาของนางมา นางจึงสาวเท้าเข้าไปหา แล้วถ่ายทอดสิ่งที่หลิวเมิ่งพูดเมื่อครู่ให้ฟัง "ท่านพ่อ ข้าไม่เข้าใจเท่าไรนัก กฎของสำนักปี้ยวี่แตกต่างจากสำนักอื่นมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
"มิใช่สำนักปี้ยวี่แตกต่างจากผู้อื่น หากแต่เป็นสำนักเทียนซิงที่พิกลพิการ" เสิ่นคว่อปลอบโยน "เจ้าอย่าร้อนใจ ข้าคาดว่าเจ้าสำนักย่อมมีตัวบุคคลอาจารย์ของเจ้าในใจอยู่แล้ว"
แต่ความจริงแล้ว จีว่านซิงหาได้มีตัวบุคคลในใจไม่!
"เรื่องมันเป็นเช่นนี้ พวกเราต่างลงความเห็นว่ายังไม่มีคุณสมบัติจะสอนเสี่ยวชิงหลี ฉะนั้น..."
จีว่านซิงกระอักกระอ่วนใจยิ่ง พาศิษย์กลับมาแล้ว แต่หาอาจารย์ที่เหมาะสมให้ไม่ได้ จะไม่ให้กระอักกระอ่วนได้อย่างไร?