"ต้องรีบส่งคนไปรับท่านบรรพชนและคนอื่น ๆ ก่อน" ในตำหนักหงส์อัคคี เสิ่นชิงหลีเอ่ยขึ้นแล้ว "ท่านแม่ รับมาง่ายหรือไม่? ท่านพี่ใหญ่ ท่านอาใหญ่ และท่านบรรพชน พวกเขาน่าจะกระจัดกระจายกันเหาะขึ้นสวรรค์มาทั่วทุกสารทิศ"
"ง่ายดาย ข้าให้จินอูไปจัดการ เจ้าเอารูปวาดให้เขาก็พอ" จงหมิงหลานไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร
"ดี ท่านพ่อจะเป็นคนวาดหรือ?" เสิ่นชิงหลีมองไปที่บิดาของนาง เพราะนางเองทำไม่เป็น
"ได้" เสิ่นคว่อรับคำอย่างเป็นธรรมชาติ "ท่านบรรพชน ท่านบรรพชนเจียง พี่สี่และชิงโม่"
"พี่เก้าก็น่าจะใกล้แล้ว เพื่อความปลอดภัย วาดไว้หมดเลยเถิด" เสิ่นชิงหลีกังวลว่าโหลวกวานเสวี่ยและเสากวานอู่จะลงมือร้าย แม้ฉินซู่หนี่ว์และฉินปี้เหลียนสองคนที่รู้จักครอบครัวนางจะตายไปแล้ว แต่ถ้าหากมีเหตุไม่คาดฝันเล่า?
ตี้จิ้นก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่! เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ "ท่านแม่ ข้ามีคำถามหนึ่ง"
จงหมิงหลานปรายตามองเขา "อย่าเรียกท่านแม่ เรื่องอื่นว่ามา"
"คุนหลุนยังมีตาเฒ่าอีกคนหนึ่งไม่ใช่หรือ? อาวุโสยิ่งกว่าโหลวกวานเสวี่ย?" ตี้จิ้นถามตรงประเด็น
จงหมิงหลานเข้าใจในพริบตา "จินอู"
จินอูขานรับแล้วก้าวเข้ามา "ฝ่าบาทมีรับสั่งใดหรือ?"
"สืบมาว่าโหลวกวานเสวี่ยขึ้นสู่อำนาจได้อย่างไร ภูตเฒ่าคุนซานเล่า? เมื่อเทพองค์ราชันไม่อยู่ ควรเป็นเขาที่ดูแลกิจการมิใช่หรือ"
"เรื่องโหลวกวานเสวี่ยนี้ ข้าน้อยทราบดี" จินอูรายงานทันที
ตี้จิ้นในตอนนั้นได้แต่มองพ่อราคาถูกของตน...
จงหมิงหลานกลับหัวเราะเย็นชาติดต่อกัน "นางช่างประโคมใส่ตัวเองนัก! เทพองค์ราชันคุนหลุนจะไปสนใจนางได้อย่างไร?"