“นางบอกว่านางคืออาหลี” เสิ่นตัวขมวดคิ้ว เขาเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหลยิ่ง “พอกลับถึงตระกูลแล้วเห็นนาง ข้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เรื่องราวที่นางเล่ากลับสมเหตุสมผลทุกประการ”
“เป็นไปได้อย่างไร! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น หรือว่าข้าจะจำลูกสาวตัวเองไม่ได้?” เสิ่นคว่อแทบพูดไม่ออก ยังมาด่าว่าเขาจำลูกสาวผิดอีก!
เสิ่นตัวกระแอมเบา ๆ “ถึงอย่างไร ตั้งแต่เด็กท่านก็ไม่ค่อยฉลาดนัก ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกหลอกจนต้องจากบ้านไปนานป่านนี้ มีลูกสาวแล้วยังไม่กลับมาอีก”
เสิ่นคว่อ “……”
นี่อยู่ต่อหน้าลูกสาวนะ!
ไว้หน้าเขาสักหน่อยไม่ได้หรือไร?
“คู่บำเพ็ญของท่านก็ไม่ได้เรื่องจริง ๆ” เสิ่นตัวกล่าวเสริม
เสิ่นคว่อไร้คำโต้แย้ง อ้ำอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสวนกลับด้วยคำเด็ด “แต่ลูกสาวที่นางให้กำเนิดมานั้นยอดเยี่ยมมาก”
คราวนี้ถึงตาเสิ่นตัวพูดไม่ออกบ้าง แม้เพิ่งได้พบกันไม่นาน แต่ความโดดเด่นของเสิ่นชิงหลีนั้นไม่ต้องสงสัยเลย
“ใช้สัตว์ขี่ของข้าเถอะ จะได้เร็วขึ้น” เสิ่นตัวกังวลว่าเสิ่นเยวียนจะถูกหลอกจนมอบเลือดหงส์ทองคำให้ตัวปลอมไป
“ใช้จี๊ ๆ ก็พอ” เสิ่นชิงหลีเก็บเสี่ยวไป๋ แล้วให้หงส์ไฟตัวน้อยพาพวกเขาบินไป
เสิ่นตัวไม่ได้คัดค้าน “พอสัตว์ขี่ของเจ้ากลับไปด้วย ไม่ต้องซักถามให้มากความ ก็แยกออกทันทีว่าใครเป็นหงส์แท้ ใครเป็นตัวปลอม”
“นางพูดเก่งทีเดียว” เสิ่นชิงหลีไม่ได้ประชด “ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นอย่างที่ท่านว่า เห็นแวบเดียวแล้วแยกของจริงของปลอมออกได้”
“ถ้าแค่นั้นยังดูไม่ออก ก็มีแต่คนโง่แล้ว!” ตั้งแต่แรกเห็นเสิ่นชิงหลี เสิ่นตัวก็มั่นใจแล้วว่านี่แหละสายเลือดแท้ ๆ ของสกุลเสิ่นฉางสุ่ย!
“ตัวปลอมนั่นร้องไห้กระซิกอยู่ทุกวัน ตรงไหนเหมือนลูกหลานเผ่าหงส์ของข้ากัน?” เสิ่นตัวไม่เคยพบคนในเผ่าที่ชอบร้องไห้ถึงเพียงนั้น