"อาหลี เก็บมันไว้" ตี้จิ้นชี้ไปยังร่างเทวะของปิศาจนกฮูก
เสิ่นชิงหลีประหลาดใจ "ไม่สลายไปเสียด้วย"
ของดีแน่นางเก็บเข้ากระเป๋ามิติทันที
จงหมิงหลานคิดจะบอกว่า ร่างเทวะเก็บไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงหลีเก็บไปแล้ว นางก็นิ่งเงียบ
"เจ้าไม่ต้องประคองข้าเช่นนี้..." เสิ่นคว่อมองแขนที่รัดอยู่บนเอวของเขา ติดจะไม่ชิน
แต่จงหมิงหลานไม่พูดเรื่องไร้สาระกับเขา ได้พาพวกเขากับเจี๊ยบหายวับไปจากที่นั้นแล้ว
……
ด้านนอกเขาหลิ่งชิว
มีทหารเซียนของวังเทพหงส์เพลิงตั้งค่ายอยู่
เขาหลิ่งชิวปั่นป่วน ทหารเซียนล้วนร้อนใจ!
โดยเฉพาะผู้นำทัพสวี่เชิ่นอวิ๋น "เหตุใดฝ่าบาทยังมิเสด็จออกมา!"
หากไม่เสด็จอีก...
สวี่เชิ่นอวิ๋นออกคำสั่ง "จัดหน่วยกล้าตายมากับข้า"
"แต่ฝ่าบาทรับสั่งห้ามผู้ใดก้าวล่วงเข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าว!"
"เทพมารร้าย 'เอี๋ยนลี่' รังเกียจการรบกวนจากภายนอกนัก ฝ่าบาทยังพอว่า ขืนพวกเราเข้าไป เกรงจะทำให้สถานการณ์ยิ่งยุ่งยาก"
รองแม่ทัพทั้งสองทัดทานกันยกใหญ่ เพราะเขาหลิ่งชิวเป็นเขตต้องห้ามแห่งหนึ่งของตำหนักเทวะ ตามหลักแล้วแม้แต่ฝ่าบาทนี้สตรีก็ไม่ควรเข้า ทว่าพวกเขาห้ามไม่อยู่
"ท่านแม่ทัพ ฝ่าบาทคงทรงมีแผนในพระทัย ถึง..."
"ตูม!" เสียงกัมปนาทสนั่น ขัดจังหวะคำทัดทานของเหล่ารองแม่ทัพ
เขาหลิ่งชิว ถล่มแล้ว
วังวนถล่มสะพรึงสูบคลั่ง ก่อเกิดพายุหมุนร้ายกาจ
"ถอยหลัง!" สวี่เชิ่นอวิ๋นสั่งการเด็ดขาด
เขาไปเสี่ยงตายในภูเขาได้ แต่ไม่อาจปล่อยให้ลูกน้องพลีชีพเปล่า