จงหมิงหลานขมวดคิ้ว “ไม่ควรให้เจ้ากินสิ่งนี้ ให้กินของธรรมดาก็พอ”
เทพเซียนทั่วไป ไม่จำเป็นต้องใช้โอสถเทพแห่งคุนหลุน โอสถเซียนธรรมดาก็รักษาอาการบาดเจ็บของเขาได้!
ขาดทุนเสียแล้ว
แต่เขาช่วยนางไว้ แถมยังเป็นพ่อของเจ้าน้อยน่ารัก
พ่องั้นหรือ?
ประเดี๋ยวก่อน
จงหมิงหลานพิจารณาเสิ่นคว่ออย่างละเอียด นึกขึ้นมาได้
นางคือผู้ให้กำเนิดเจ้าน้อยน่ารักกับชายผู้นี้ หน้าตาดีใช้ได้
“จะคายออกมาคืนเจ้าหรือ?” เสิ่นคว่อเอ่ยด้วยความกังขา คิดว่าที่จงหมิงหลานมองเขาเช่นนั้นเพราะมีความคิดนี้
แต่เขาลองดูแล้ว ได้แต่บอกว่า “สิ่งนี้คายออกมาไม่ได้จริง ๆ”
“ไม่ต้องคาย ให้เจ้าแล้ว” จงหมิงหลานยื่นมือจับชีพจรเขา กลับขมวดคิ้วอีกครั้ง “นี่ยังไม่หายอีกหรือ?”
ตามหลักแล้ว โอสถเทพรักษาเซียน ควรจะหายเป็นปกติในทันที แต่คนนี้กินไปตั้งนานแล้ว เหตุใดยังไม่หาย?
“ให้พ่อได้พักบ้างเถิด” เสิ่นชิงหลีไม่รู้ความใน เห็นว่าเป็นเรื่องปกติ
จงหมิงหลานพยักหน้า มองไปยังเสิ่นชิงหลีอีกครั้ง ในที่สุด! ก็เอื้อมมือไปสัมผัสนาง
สัมผัสที่แท้จริง ทำให้จิตใจของจงหมิงหลานตื่นเต้นพลุ่งพล่าน ดวงตาพลันแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว
“ข้าขอโทษ” จงหมิงหลานเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
สิบแปดปีก่อน “นาง” ตัดสินใจให้กำเนิดนาง แท้จริงแล้วเป็นการกระทำที่ไร้ความรับผิดชอบ
“นาง” รู้ดีว่าไม่สามารถเลี้ยงดูนางได้ และก็รู้ตัวแล้วว่า “น้องสาว” คนนั้นมีบางอย่างผิดปกติ แต่ “นาง” ก็ยังเลือกที่จะคลอดนางออกมา
“นาง” กำลังเสี่ยง เสี่ยงว่าน้องสาวไม่ได้เลวร้ายถึงเพียงนั้น จะไม่ลงมือกับเด็ก อย่างมากก็แค่หมายตาเรือนร่างของ “นาง” ซึ่ง “นาง” ให้ได้ ขอเพียงน้องสาวปฏิบัติต่อลูกสาวอย่างดี